Het was niet zo’n kaasschaaf met een lange platte plaat, maar zo’n korte. Daar is hij geen held mee, nooit geweest. Dus heel zorgvuldig, voorzichtig, heeft hij plakje voor plakje de schaaf over zijn ziel gehaald. De plakjes voorzichtig op een schaaltje in de koelkast.
Elke ochtend haalt hij er een aantal uit, verpakt ze zorgzaam in wat vershoudfolie en loopt met de plakjes onder zijn arm het huis uit. Hij probeert ze weer bij de ingang van de supermarkt te verkopen.
Hij moet wel. Iets anders dan zijn ziel heeft hij niet meer. Ja, de kaasschaaf. Maar dat is een onding. En het schaaltje, maar dat heeft hij hard nodig, en is er bovendien een in miljarden. En de koelkast kreunt zoals de Kop van Jut, na een zware dag klappen krijgen.
Hij houdt elke dag wat minder ziel over, dat wel. Maar daar maakt hij zich niet ongerust over. Op school hebben ze hem nooit kunnen uitleggen wat je nou aan die ziel hebt. Sterker, daar hadden ze hem juist ruim afdoende aangeleerd hoe hij hem moest verkópen. Vóór het eind van de dag zal hij voldoende verkocht hebben om nog even door te kunnen leven. Dat neemt hij zich stellig voor, en zet zijn aller zieligste gezicht op.
Dit ZKV verscheen in
“Prozacstad: Je bent er”
In 2014 bracht René van Densen zijn collectie ZKV’s (of Zeer Korte Verhalen) in een ZDB (of Zeer Dun Boekje) uit dat NZD (Niet Zeer Duur) was. Hierin las je de eerste avonturen van de bewoners van het misschien niet super fictieve stadje Prozacstad, waar de Opperpater altijd stabiel en soepel blijft en een vrouw met een brief in één hand en de rode draad in haar andere, van de eerste tot de laatste pagina het boek doorkruist. Het boekje verscheen slechts in een beperkte oplage (50 ex) in eigen beheer en is allang uitverkocht, maar op Google Play kun je het nog als ebook kopen en lezen. Dan begrijp je misschien ook beter waar het verhaal hierboven op sloeg. Tenzij je het koopt en niet leest, natuurlijk. Dat mag op zich ook prima, ook die centjes zijn gewoon welkom, daar doe ik niet kinderachtig over.
