Of is het al te laat ?
Maakt alles nog wat uit ?
Is nu eigenlijk wel nu ?
En waar ging de tijd heen ?
Worden we elke seconde wijzer ?
Of is het al te laat ?
Smeden we iets uit het hete ijzer ?
Maakt alles nog wat uit ?
De rimpels groeven diep
Is nu eigenlijk wel nu ?
Is het waar dat men maar sliep ?
En waar ging de tijd heen ?
De klok hangt, ondanks hij liep.
Worden we elke seconde wijzer ?
Of is het al te laat ?
De blik in de pan geeft geen piep.
Smeden we iets uit het hete ijzer ?
Maakt alles nog wat uit ?
Elke dag krast als een krijser.
De rimpels groeven diep
Is nu eigenlijk wel nu ?
Met de slapen almaar grijzer
Is het waar dat men maar sliep ?
En waar ging de tijd heen ?
Vermoeide ogen, pijn in het been
De klok hangt, ondanks hij liep.
Worden we elke seconde wijzer ?
Of is het al te laat ?
Laat toch het later maar, nondeju
De blik in de pan geeft geen piep.
Smeden we iets uit het hete ijzer ?
Maakt alles nog wat uit ?
Men sprak enkel van laaghangend fruit
Elke dag krast als een krijser.
De rimpels groeven diep
Is nu eigenlijk wel nu ?
Verledens worden hem te kwaad
Met de slapen almaar grijzer
Is het waar dat men maar sliep ?
En waar ging de tijd heen ?
Dit gedicht verscheen in
“Onderop De Stapel Rechts”
De vierde dichtbundel van René van Densen verkent als thema verhuizen, transitie van één situatie naar een andere. Waarbij je altijd dingen kwijtraakt, maar er ook iets nieuws ontstaat, gesymboliseerd door kleine poëziedoosjes die je kunt uitknippen en die een nieuw gedicht vormen, maar waarbij je dan wel zes andere gedichten moet laten verdwijnen. Verdeeld in metaforische ruimtes in een nieuw huis verkent Van Densen wat je wel of niet mee moet nemen.
“Er lopen tig dichters rond in Nederland en Vlaanderen die al blij zouden zijn met de kruimels die van van Densens tafel vallen.” – Anton Voloshin
