In interviews zeggen de jongens, inmiddels mannen, inmiddels knarren, dat de naam van de band verwijst naar transparantie. Naar spanning, plasticfolie die alles omwikkelt en toch blootlegt. Bla bla bla. De media vreten het iedere keer op. Zeker de jongere journalistjes em slesj vee, die zelden nog aan vooronderzoek meer doen.
Enkel aan hun beste vrienden durven ze de waarheid toe te geven. Garagejaren. Doelloos rammen en vlammen, smoren en zuipen, en veel lachen. Wie het was weet niemand meer zeker, maar die opperde dat ze zich De Film moesten noemen. Want dan konden hun fans tegen hun vrienden zeggen dat ze vanavond naar De Film gingen. “Oh leuk, welke ?” Ja nee, Dé Film. Iemand had zich helemaal
verslikt in zijn jointje en het drumstel omgeschopt, dat wisten ze nog wel. Dus was het besloten: voortaan speelden ze als De Film.
Maar voor je het weet, zit je alweer decennia aan dat succes vast. Oke, niet iedereen. Maar zij wel. Misschien een luxeprobleem. Maar grappig is hun bandnaam allang niet meer.
Behalve gisteravond. Eventjes, in het begin van de show. Toen ze vernamen wie die toffe band was die de avond geopend had. Hun voorprogramma. Geweldige bandnaam. Toepasselijk en geniaal.
Zeker toen ze op het eind van de avond een fan teleurgesteld bij de buitenrokers hoorden verzuchten:
“Ik vond Het Boek beter.”
Dit ZKV verscheen in
“Prozacstad 2: Het houdt niet op”
Tien jaar na het eerste deel van Prozacstad, dat niet speciaal supergoed verkocht en geen rimpels veroorzaakte, vond René van Densen het ineens nodig om een vervolg te publiceren, en er zelfs twee keer zoveel verhalen in te steken. Niemand vroeg daarom, het kwam er toch. Nieuwe avonturen met de Opperpater en andere kleurrijke karakters in het stadje Prozacstad dat eerder een way of life is (alhoewel) dan een fysieke plaats.
