Luisterpoëzie & Droefhiaat

Ik was er al maanden achter de schermen mee bezig, maar vrijwel al mijn gedichten op deze site zijn nu te beluisteren of te bekijken. Een deel was tijdens de lockdown-periode (leve het coronavirus) al als dagelijkse poëzievideo vertolkt, en natuurlijk had ik ook al de nodige conceptvideo’s gemaakt over de jaren heen, maar vrijwel alle andere gedichten zijn nu ook in audiovorm te beluisteren. Dus voor blinden en slechtzienden: u kunt er nu mijn stem bij horen, uiteraard sta ik niet in voor een plezierige beleving.

Sprekende van: Droef gaat even op hiaat. Na de afgelopen show van woensdag donderdag die ik faliekant verpest heb, is het even mooi geweest. We willen gewoon weer door in café Het Volkshuis en zolang dat niet kan, nemen we pauze. Dus verwacht nog wat meer updates aan deze website, want ik heb mijn handen weer vrij!

Interims


Verhaal door René van DensenIk maak al decennia aan de mensen wijs dat op 5 augustus mijn verjaardag valt. Inmiddels weten de meesten wel dat het maar mystificatie was. Sommigen wisten zelfs mijn echte verjaardag te achterhalen. Met die mensen kom ik op een geheime locatie bijeen die avond en drink ik ranja met single malt. Maar dat heeft u niet van mij vernomen.

Wie de grap niet doorhebben, zijn de interims. Vaste prik krijg ik op deze dag een mailbox vol felicitaties. Gefeliciteerd dit, fijne verjaardag dat. Vrolijke kleurtjes. Ik spreek de interims enkel wanneer ze een vacature hebben die mij aanspreekt. Meestal weten ze niets van mijn vakgebied en verloopt het gesprek stroef. Daarna hoor ik zelden nog van hen. Sommige interims sturen nog eens een smsje met een functie die totaal niet bij me past. In een slagerij, of productiewerk zeventienhonderd kilometer hier vandaan, enkel bereikbaar per auto. Ik heb geen auto.

Bij de deurbel hoop ik eerst op de postbode. Ik verwacht een pakketje, het is al een dag te laat zelfs. Bij het opendoen blijken daar alle interims voor de deur te staan. Elk met een eigen taart met spetterende kaarsjes erop. Ze dringen erop aan om binnen te komen. Ik sputter iets tegen over bubbels en virus maar voor ik het weet staat mijn woonkamer vol interims. Ze zingen vals in koor. Happy functie to me. Hartelijk gevacatureerd. Leuk hoor. Ik vraag of de interims weer weg willen gaan. De interims roepen dat ze er pas net zijn en het is toch gezellig, zo’n verjaardag.

Uiteindelijk blijven de interims veertig dagen en eenenveertig nachten. Ze hangen in de tuin en mijmeren over tijdelijkheid. Sommigen doen tussendoor eens de afwas, wanneer alle borden op zijn. Ik heb geen druppel drank meer in huis en verstop me al twee weken op zolder. De interims hebben niet eens gemerkt dat ik er niet meer bij ben. Ze zijn te druk met elkaar feliciteren. Ik wou dat er geen interims bestonden.