Je denkt nog zo, als deze horde genomen is, ja, dan. Dan he. Echt, dán. Groener gras. Zon ketsend op in verrukking rechtstaande huidhaartjes. Je eigen soundtrack op de achtergrond. Alles prachtig. Maar dan sta je op en blijkt er weer alleen maar meer ademen te zijn.
Nog meer mogelijkheden om stommiteiten te begaan. Weer een andere huid onder je vingertoppen, andere lippen op de jouwe. Nog meer tijd waarvan je niet weet hoe je die zou moeten besteden. En maar ademen. De adem is nog niet eens lekker. Hij smaakt naar benzine, stof en andermans maaltijden. Je loopt weer eens achter je hormonen aan of drinkt je weer een stommiteit in. En maar schrijven en schrijven zonder dat je ooit iets te melden hebt. De klok tikt met je mee door.
Alleen maar meer ademen, nog meer ademen. Zorgvuldig rook je je longen vol maar je blijft maar doorademen. Af en toe hou je ‘s nachts even je adem in. Zien of alles stil kan vallen. Maar dan snak je na een paar minuten toch naar lucht. Paniekerig en diep indademen. Toch nog ademen. Nog een tijdje door blijven gaan.
En dus zit je ‘s ochtends toch weer rechtop. Toch weer de benen over de rand. Toch weer koffie. Want we gaan door met ademen. Het moet zo. Er zijn altijd nog andere lippen om stommiteiten voor te begaan.
