Ik ben bang voor het UWV
Gelooft u mij gerust
Om mijn leven voor een
Miezerige uitkering in hun
Handen te moeten leggen.
Ik ben bang voor het UWV
Voor het vermoeiende en
Eindeloze gezeik dat ik er
Ongetwijfeld gratis en
Voor niets bij krijg.
Voor de macht die ze daar
De ambtenaartjes achter
Hun bureaus ineens over
Mijn leven krijgen omdat
Me wat pech overkwam.
Voor het systeem dat ze daar
Ingericht hebben op eigenlijk
Misschien wel nooit meer eruit
Te komen en dat met minder
En minder en minder en minder.
Ik ben bang voor het UWV
En gelooft u me maar, als ik
Niet moest, zou ik hen met
Opgeheven kop passeren en
Gewoon gaan werken.
Dit gedicht verscheen in
“Papierpulp In Spe”
Dichter René van Densen lag ooit volledig in de kreukels. Burn-out, heet zoiets. Hij kon niets meer, al zijn filters stonden uit, drie boodschappen bij de winkel waren teveel, hij ging door een hel. Noodgedwongen verbleef hij met zijn kat in een antikraakwoning en probeerde hij rust te nemen maar ook de situatie van zich af te schrijven. In 2014 vloeide uit honderden kleine en talloze keren herschreven tekstjes een dun dichtbundeltje als ode aan de kreukels. Want de bundel wist wat het was, nu wij nog: allemaal gewoon papierpulp in spe.
Tegelijk met deze tweede dichtbundel, verscheen ook een bundeltje ZKV’s (Zeer Korte Verhalen) uit dezelfde helse periode, getiteld Prozacstad: Je Bent Er.
