“Prestatiemaatschappij ?
Daar merk ik niks van
Ze doen ammèl mar wah
Tijdens een zesjeskamp
Zijn ze schoolverlaters geworden
En zwemmen als kleurige
Regenboogvissen in hun eigen
Unieke oceaanzien”
Tong op sjekrand
Lik over lengte
Geconcentreerd gerol
“En lachen meneer,
Dat ze zo gelukkig zijn
Zo lekker zichzelf
Want o wee als ze
Te koop zouden lopen met
Hun mislukkingen –
Pas op, er zijn ook de
Modderwentelaars
Maar daar koop ik niks voor”
Een zucht, een blik
In mistroostige vertes
Een misgnoegd snuiven
“Een presentatiemaatschappij,
Dat is het.”
Dit gedicht verscheen in
“Papierpulp In Spe”
Dichter René van Densen lag ooit volledig in de kreukels. Burn-out, heet zoiets. Hij kon niets meer, al zijn filters stonden uit, drie boodschappen bij de winkel waren teveel, hij ging door een hel. Noodgedwongen verbleef hij met zijn kat in een antikraakwoning en probeerde hij rust te nemen maar ook de situatie van zich af te schrijven. In 2014 vloeide uit honderden kleine en talloze keren herschreven tekstjes een dun dichtbundeltje als ode aan de kreukels. Want de bundel wist wat het was, nu wij nog: allemaal gewoon papierpulp in spe.
Tegelijk met deze tweede dichtbundel, verscheen ook een bundeltje ZKV’s (Zeer Korte Verhalen) uit dezelfde helse periode, getiteld Prozacstad: Je Bent Er.
