Samen in een huisje
Op het pittoresk platteland
Rijden door de heuvels
En kaarten in de regen
Het kind is ziek en moeder is dood
De nachtelijke schreeuwconcerten
Galmen over de duistere heide uit
Slaande deuren, brekend glas
Juist ver weg van alles
Tussen toiletrol en chemisch toilet
Vind je jezelf er altijd middenin
Die is een nietsnut
En die kabbelt lafjes door het leven
En we zijn zeker geen vrienden want
Het gras lijkt altijd groener
Dan de eigen bruine prut
Het leek zo’n goed idee
Samen op vakantie
In elke beerput
Valt een familie te vinden.
Filmvertoning: Hombres Complicados
21 november 2012, Perros Calientes, Gent
René van Densen draagt een inleidend filmgedicht voor.
Voor deze filmvertoningen werden dichters uit het collectief De Wolven Van La Mancha uitgedaagd om een film uit te kiezen en daar een gedicht bij te schrijven, om dit vervolgens inleidend voor te dragen. Maar aangezien René inmiddels in Nederland woonde en werkte kon hij nooit bij deze vertoningen (op woensdagen) aanwezig zijn. Hij compenseerde dit door voor élke film een gedicht te schrijven en op te sturen. De vraag was dan dat iemand anders het gedicht voordroeg. Bij Hombres Complicados was hij toevallig wel in de buurt en kon hij eindelijk zelf ook zijn tekst voordragen.
Anekdote: de film Hombres Complicados is niet eenvoudig te vinden. René had de film nog nooit gezien, dus nam hij uiteindelijk contact rechtstreeks op met de regisseur. Die verstrekte hem via zijn productiemaatschappij een downloadversie. Bij de uiteindelijke vertoning bleek de organisatie óók de film niet tijdig gereserveerd te hebben en wou deze bijna door een andere vervangen. Maar omdat René de download nog had, kon deze toch vertoond worden. Hij stuurde achteraf de regisseur, Dominique Deruddere, het gedicht op, die antwoordde dat de tekst zeer mooi bij de film paste.
Dit gedicht verscheen in
“U Mag Mij Wegstemmen”
In een reeks dichtbundels moet er altijd één het debuut zijn, en René van Densen besloot meteen van wal te steken met een titel die ironisch en zelfrelativerend is. Het is niet eens zijn dichtbundel maar een duo-dichtbundel samen met Bob ‘Bobadas’ Minne, die met zijn zevende dichtbundel al fors de diepgang in ging. De afbeeldingen op beide kaften tonen dan ook de stationstrap in Roosendaal – tussen Gent en Tilburg de halfweghalte – waar Bobadas’ kaft van boven naar beneden ‘kijkt’ en Van Densen’s kaft van onderaan naar boven.
Maar René had al een flink arsenaal aan podiumteksten en daar zitten achteraf nog best een paar aardige teksten bij, die de tand des tijds aardig doorstonden.
