Ik was op 11 januari jongstleden uitgenodigd op het atelier van Louis Vanoo als extra gast naast de sympathieke West-Vlaamse rapper Walter Ego en na een half uur babbelen verschoot Louis zich een ongeluk want… Nja…. Luister zelf maar, het gesprek gaat hieronder ongeveer vanaf daar verder. Ideaal voor wie toch nog niet kan slapen.
Op 22 september was ik één van de gasten in de podcast Leve(n)de Schrijvers. Het was in de kelder van het charmante cocktailbarretje Little Red Rooster. Ik had een kameraad meegenomen die het aanwezige publiek verdubbelde. En halverwege de show vloog zijn jas door een kaars in de fik, wat een beetje paniek opleverde. De gastvrouwe, Barbara Van Loo, nam het stokje per deze editie over, maar had nog de initiatiefnemer Louis Vanoo naast zich. Dat voorkwam dat er teveel in de show gemompel uit het publiek was, gecombineerd met ‘uhuh, ja. Ja. Inderdaad. Ja.’ En op 2 oktober werd het geupload en wou ik dat aan de grote klok hangen zodat jullie ALLEMAAL konden gaan luisteren, maar toen was er iets fout gegaan en werd mij gezegd dat ik even moest wachten.
Ik wachtte een maandje, vroeg zojuist eens voorzichtig naar de status, en het was blijkbaar de volgende dag allemaal al gefixt. Dus bij deze kunt u gewoon luisteren. Voila.
Dichter Marc Tiefenthal interviewde me een tijdje terug, en dat interview is nu te lezen op Meander. Dus dat interview kun je eventueel lezen, als je dat iets interesseert. Het kan he, het moet niet. Je kunt ook andere dingen doen. Ik heb gehoord dat padel blijkbaar heel erg leuk is, zeker nu niemand er meer ene fuk aan vindt. Of je kunt trucjes leren met de jo-jo. Hoepelen is ook leuk, zo met zo’n hoepel, en dan hoepelen dus. Hoepel je eigenlijk de hoepel, of hoepel je jezelf ? Of hoe hoepel je ?
Oke, ik wil eigenlijk reclame voor dit boek maken. Er was eens een decaan en oud-leraar van mij waar ik nog vriendschappelijk mee omga. En die vroeg of hij mij mocht interviewen. Was voor een boek. Hij nam afscheid van de middelbare school waar hij me heeft lesgegeven en waar ik zelf een beduidend deel van mijn leven heb mogen verspillen. Ik zeg is goed. Wij naar een café met een audiorecorder. Hij interviewen. Ik antwoorden. Hij later mij eerste versie van de tekst opsturen. Ik corrigeren. Hij mij uitnodigen voor de presentatie maar dat kwam enorm slecht uit dus ik kon niet. Dus ik dacht: dan doe ik een aankondiging.
Maar er is dus bijna NIETS over het boek te vinden. Niet waar je het eventueel kunt bestellen. Of zelfs de kaft. Ja, inmiddels wel. Op één website. En kom, de kaft kan er toch niet zó belabberd uit zien ? Wel ? Niet ? Wel ? Ik weet het niet. Ik heb gevraagd of ik een exemplaar opgestuurd kan krijgen. We gaan het zien, zodra die op de mat valt. Ben benieuwd. Enfin. Er staat dus een interview met mij in en alles. Lekker belangrijk. Vooral voor de completisten en andere verzamelaars. Zelf even uitzoeken hoe je aan een exemplaar komt, want dat weet ik niet.
Oke u kunt het terugluisteren! Bam.
Een greep uit de reacties:
– “Leuk”
– “De gesprekken liepen niet lekker”
– “Ik kwam duidelijk van rechts, kijk eens uit je doppen”
– “Miauw”
Zelfrecensie
Na een uur gezwets van René van Densen aangehoord te hebben in bovenstaand interview op Urgent.fm dringt zich allereerst de vraag op: wat hadden we misschien béter met dat uur kunnen doen ? Hoewel interviewer Anton Voloshin (niet te verwarren met Anton Voloshin) zijn best doet het gesprek steeds opnieuw naar diepere wateren te leiden, glipt Van Densen telkens behendig de houdgreep van diens vragen uit om weer vrolijk te gaan spatteren in het peuterbadje. Een wortelkanaalbehandeling had meer inhoud aan mijn bestaan gegeven dan dit holle staaltje borrelpraat. Er werd ook nergens echt helder wat voor werk Van Densen maakt, behalve dan het lied dat Elco Wareman aan het begin van de aflevering speelt. Afgaande op de tekst in dat – verder overigens prachtige – lied schrijft René vooral dronkenmansgelal. Zo kwam hij tijdens het gesprek ook zeker over.
Een ondankbare dronkenman overigens, als inwoner van het bruisende Tilburg, want hij liet geen kans ongemoeid om zijn woonplaats neer te sabelen en zich slijmerig – en met een halfslachtige imitatie van wat op een Vlaams accent moet lijken – in de Gentse schoot te vlijen. Dat weerhoudt hem er niet van om met Tilburgse schrijvers en muzikanten te koketteren dat het een lieve lust is, en vooral elke persoonlijke, beschouwelijke of inhoudelijke vraag te pareren met lacherige woordgrapjes (op een bepaald moment amuseert het hem dat Bill Cosby en Bukowski ongeveer hetzelfde klinken. Ik verzin dit niet, luistert u zelf maar).
De uitzending was sowieso gelardeerd met sluikreclame. Waar de name dropping van Voloshin nog bedoeld was om thema’s en verwante onderwerpen mee te illustreren, was Van Densen gepreoccupeerd met het pluggen van zijn vriendjes en zo te maskeren dat hij zelf bar weinig te melden heeft buiten drank, vrouwen en woordspelletjes om. Zo ontpopte de eregast (‘ere-Gentenaar’ wordt hij godbetert ergens in het gesprek genoemd, de Here behoede ons) tot een vleesgeworden retweet. De dweepziekte werd enkel aangevuld met een gespreksniveau dat zich het best laat vergelijken met kattenvideo’s of facebookspelletjes. Wellicht is de meningsloosheid en oppervlakkige antikennis van Van Densen typerend voor dit social media tijdperk, wellicht is het gewoon een luie dronken randdebiel, het werd me niet helder uit het beluisteren van dit radiogesprek. Met klem benadrukt luisteradvies: niet luisteren, ga desnoods een wortelkanaalbehandeling halen.
Komende maandag wordt op Urgent.fm een uur lang een show van de Wolven Van La Mancha uitgezonden. Dat is niet heel vreemd, want elke maandag wordt tussen 11u ‘s ochtends en 12u ‘s middags op Urgent.fm een show van de Wolven Van La Mancha uitgezonden. Dit dichters- en kunstenaarscollectief interviewt voor Urgent.fm diverse auteurs, bespreekt interessante culturele stromingen, bezoekt literaire festivals en meer. En dat zenden ze dan uit op Urgent.fm, met wat prettige muziekjes er tussendoor.
Aanstaande maandag is het om 11:00u weer tijd voor een interview op Urgent.fm. En wie dan inschakelt om naar Urgent.fm te luisteren, hoort wellicht een stem die verdacht veel op de mijne lijkt. Want ik ben geïnterviewd dus. Door de Wolven Van La Mancha. Voor Urgent.fm. Dus mocht u willen horen wat ik zoal te bertellen heb, luister komende maandag naar Urgent.fm. Ik ga zelf ook naar Urgent.fm luisteren want ik weet niet meer wat ik allemaal voor onzin uitgekraamd heb. Dus dan luisteren we wellicht samen naar Urgent.fm. Waar luistert men Urgent.fm ? Buiten Gent voornamelijk via de website Urgent.fm !
Morgen is op radiozender Urgent FM, bij het cultuursegment verzorgd door de Wolven Van La Mancha (mensen die me langer volgen, herkennen die naam waarschijnlijk inmiddels), het nodige te horen over het ontstaan en de ontwikkeling van het steeds legendarischere Collectief Schouderhaar. Met dus ook de zoetgevooisde dronkenmansstem van ondergetekende ertussen. Ik lal vermoedelijk iets over of er nog iemand iets wil drinken en wat die microfoon voor mijn neus doet. In mijn herinnering heb ik de interviewer ondergekotst, maar zeker weten doe ik dat niet meer. Enfin, hier leest u meer.
Update – terugluisteren kan hier !
Het was leuk dit weekend, in Gent: Zaradi Tebe. Ondanks het vroege tijdstip op de zaterdagmiddag mocht mijn optreden toch op wat belangstelling rekenen. Niet in het minst van een charmante verslaggeefster van AVS, de regionale televisie in Gent. Ze deed een item over Zaradi Tebe waar ik even in vermeld wordt. Ze had ook een kort interviewtje afgenomen, maar dat blijkt er toch uitgeknipt. Ik ben ook niet zo goed in interviews dus ik begrijp dat wel.
Er zijn, naar het schijnt, opnames van mijn optreden gemaakt. Zodra ik daar meer van weet, leest u het uiteraard hier. In het item ziet u een fragmentje.
Rene van Densen