In interviews zeggen de jongens, inmiddels mannen, inmiddels knarren, dat de naam van de band verwijst naar transparantie. Naar spanning, plasticfolie die alles omwikkelt en toch blootlegt. Bla bla bla. De media vreten het iedere keer op. Zeker de jongere journalistjes em slesj vee, die zelden nog aan vooronderzoek meer doen.
Lees meer
I am done
writing how I feel
so when you feel it
you won’t feel alone
I am done with
the misery
of feeling devistatingly
alone so you can have
pretty words
I am done suffering
can I now be happy
at a beach
reading a poetry book
about someone else suffering
I am done
You fucking do it
you also have
the words.
Er was me longkanker beloofd, bedenk ik me rokend in de zon. Oh ja, en huid. Ze liegen maar wat raak, ook over vertrektijden. De trein is in velden noch wegen.
Ze beloofden me vanalles. Dat de tijd sneller zou gaan naarmate je ouder wordt. Vliegende auto’s. Wereldvrede. Dat we lang samen zouden blijven. Dat deze regering er nu echt iets aan ging doen.
Dat het nog ooit goed zou komen.
Ik sta op zondagnamiddag 24 september ergens tussen 15u-18u in Kortrijk gedichten voor te dragen. En op vrijdag de 13e oktober na 20u in Theater Tinnenpot met andere schrijvers kortverhalen voor te lezen. Alle info kun je vinden als je op een van beider momenten klikt, tikt, veegt, likt, doe maar iets.
In een te lang bericht vind ik mijn helderheid. Een ander leren kennen. Nog niet zeker waar het toe leidt. Maar ze wil het wel beleven.
Ik rook op het terras in de regen. Een paar vreemde, wel mooie ogen priemen even naar me. Ik negeer het. Staar naar de regenstriemen.
Weer iets dat voor niets blijkt, daar ben ik nog niet. Volgende paar misschien. Of dronken armen die me vast wel weer vinden.
‘s Nachts huil ik wat. De kat komt miauwen en mijn gezicht likken.
Ik kijk in haar ogen.
Op Halfweg 2 te Gent, net achter het Halfwegpark, ligt een kleine woongemeenschap genaamd De Assels. Die doen tijdens de Gentse Feesten een paar keer gewoon iets zelf, daar. Want het is daar gezelliger en kleiner en fijner dan in het centrum momenteel. En dus doen ze vanavond ook iets met poëzie. Met mij erbij, en Sven De Swerts en Loeke Vanhoutteghem. Die laatste twee zijn supergoed dus het is toch de moeite. En ik ben voor het eerst weer eens live in de legerjas te zien. ‘t Begint ergens rond 19u.
Oh, I figured
where we were but
we weren’t there
it was two
other people:
our potential
You were
just a shape
in the distance
anymore
Lees meer
Mijn lief zegt dat haar zoontje ooit stellig zei dat chips ook belangrijk zijn. Hij vindt chips nog steeds belangrijk. Ze vertelt nog meer mooie verhaaltjes over haar zoontje met een lieve gloed in haar ogen. Ik zeg dat ze mooie verhalen vertelt en ze zou moeten opschrijven. Ze lacht en ik zie dat ze dit niet gaat doen. Even vraag ik me af of ik haar verhaaltjes anders niet zou moeten opschrijven. Schrijvers zijn eksters. Zelf heb ik alleen collega’s om over te vertellen. Ik zit nog ver van mijn pensioen. Haar zoontje is zeven en superschattig. Het is nu of nooit. Maar we knuffelen op de zetel. Dat is ook belangrijk.
Lees meer
Dezelfde regels
worden gepend
worden gekend
want bekend
Dezelfde regels
worden geregeld
geregeld ontregeld
want te bekend
Dezelfde regels
toch weer anders
andere anders
en toch gekend
Dezelfde regels
tot einde van dagen
die nooit op zal dagen
en dus onbekend.
Lees meer
Rene van Densen