Ik was op 11 januari jongstleden uitgenodigd op het atelier van Louis Vanoo als extra gast naast de sympathieke West-Vlaamse rapper Walter Ego en na een half uur babbelen verschoot Louis zich een ongeluk want… Nja…. Luister zelf maar, het gesprek gaat hieronder ongeveer vanaf daar verder. Ideaal voor wie toch nog niet kan slapen.
Anton Voloshin publiceerde een recensie van Als Een Ravijn Een Richting Is, en daar ben ik hem super erkentelijk voor. Want het persbericht is uiteindelijk niet opgepikt en ik had veel van deze bundel verwacht, waar ik ook serieus hard aan gewerkt heb. En de speelkaarten natuurlijk al helemaal. Maar het feit is: zelf dingen uitgeven is steeds moeilijker en al zeker als je als dichter niet graag op podia springt. Dus dan is extra aandacht van een bevriend schrijfcollega een superlief megagroot hart onder de riem. Ook al betrapt hij mij wel op mijn schrijftrucjes:
De 54 gedichten komen in grote variaties, maar blinken vaak uit in droge humor, melancholische observatie. Nu eens neemt een klankenspel de bovenhand (denk een on-suffe versie van Guido Gezelle), dan weer doet de dichter wat hij het liefste doet: van allerlei naamwoorden en adjectieven werkwoorden maken.
Nooit Nooit is, laten we zeggen, een dichter. Die heel veel dingen doet en heel veel optreedt. Ik ken hem, hij stond ook al ooit ‘bij mij’ op het podium Droef.Gent. Onlangs presenteerde hij zijn tweede bundel, die prettig lichtvoetig en zeer de moeite is. Hij is een pretentieloze harde werker en draait ook eens in de twee weken een radiosjow in elkaar op Radio Centraal (Antwerpen). Ik schrijf sjow want show betekent tonen, en er valt niets te zien, maar enfin. Daar kun je ingezonden voorleestracks van diverse dichters horen, al dan niet gemixt met een fijne selectie jazz, altrock en wereldmuziek. Ik heb het nu een paar zaterdagochtenden geluisterd en moet toegeven dat dat een fijne start van het weekend is.
Lees meer
Op 22 september was ik één van de gasten in de podcast Leve(n)de Schrijvers. Het was in de kelder van het charmante cocktailbarretje Little Red Rooster. Ik had een kameraad meegenomen die het aanwezige publiek verdubbelde. En halverwege de show vloog zijn jas door een kaars in de fik, wat een beetje paniek opleverde. De gastvrouwe, Barbara Van Loo, nam het stokje per deze editie over, maar had nog de initiatiefnemer Louis Vanoo naast zich. Dat voorkwam dat er teveel in de show gemompel uit het publiek was, gecombineerd met ‘uhuh, ja. Ja. Inderdaad. Ja.’ En op 2 oktober werd het geupload en wou ik dat aan de grote klok hangen zodat jullie ALLEMAAL konden gaan luisteren, maar toen was er iets fout gegaan en werd mij gezegd dat ik even moest wachten.
Ik wachtte een maandje, vroeg zojuist eens voorzichtig naar de status, en het was blijkbaar de volgende dag allemaal al gefixt. Dus bij deze kunt u gewoon luisteren. Voila.
Ooit brachten de dwazen van KutBinnenlanders.nl een boekje uit bomvol QR codes die naar Youtube-video’s leidden van de Opperpater, die je dan op je smartphone een mop vertelde. Dat was in 2011 en al die codes functioneren nog steeds perfect.
Dus weet je wat ik dacht toen ik in januari 2025 met mijn nieuwste boek startte ? Ik wil ook iets met QR codes doen. Ja, lap.
Lees meer
Foto: Bob Minne
Op 16 augustus, dus over een paar weken al, presenteer ik in Gent, op een live spektakelavond, mijn vijfde en nieuwste dichtbundel. Maar in feite is dat mijn oudste dichtbundelproject, en tegelijkertijd het meest moderne.
Het boek, want dat is één van de twee verschijningsvormen, heet Als Een Ravijn Een Richting Is. Zoals u van mij mag verwachten onderhand is het geschreven vanuit de rauwe kant van onze maatschappij, waar we zuipen, vechten, maar ook melancholisch een weemoedig staren naar wat de wereld beweegt. En we mogen er zelfs af en toe eens mee lachen of huilen. Tot zover lijkt het ‘gewoon’ weer een dichtbundel van mijn hand.
Maar wie mijn werk een beetje kent, vermoedt het al: René moet weer eens speciaal doen. Want het is niet alleen een boek, maar ook een deck speelkaarten. Met gedichten er dus op. En in het boek staan niet alleen gedichten, maar volledige pagina’s met achtergrondinformatie. De gedichten in deze bundel zijn niet alleen op papier afgedrukt, maar op speelkaarten, die zijn geïllustreerd door kunstmatige intelligentie (AI). En het is gebaseerd op foto’s die ik al vijftien jaar maak. Gewoon, op straat – over drie verschillende continenten.
Lees meer
Dichter Marc Tiefenthal interviewde me een tijdje terug, en dat interview is nu te lezen op Meander. Dus dat interview kun je eventueel lezen, als je dat iets interesseert. Het kan he, het moet niet. Je kunt ook andere dingen doen. Ik heb gehoord dat padel blijkbaar heel erg leuk is, zeker nu niemand er meer ene fuk aan vindt. Of je kunt trucjes leren met de jo-jo. Hoepelen is ook leuk, zo met zo’n hoepel, en dan hoepelen dus. Hoepel je eigenlijk de hoepel, of hoepel je jezelf ? Of hoe hoepel je ?
Mijn komende dichtbundel gaat “Als een ravijn een richting is” heten. De bundel staat bol van de informatie over individuele speelkaarten: historische weetjes, symbolische betekenis, cartomantische voorspelling, enzovoort. Op basis daarvan is er steeds een gedicht voor elke kaart, vormgegeven op een nieuwe speelkaart. En die gaan ook uitkomen als speelbare kaartendecks. Ja, dat vind ik zelf ook supercool.
Maar dat kost wat, en eerlijk gezegd gaat het al een jaar financieel erg moeilijk. De boekjes, daar heb ik reserve voor staan, maar de speelkaarten kosten een fors bedrag (met vier cijfers) aan voorinvestering. Nu ben ik niet van het bedelen voor geld, dus bied ik gewoon iets unieks aan. Er zijn negentien metaalprints gemaakt, van de hofprenten en jokers. Steeds maar één print, handgenummerd en gesigneerd op de achterzijde. Ik bied deze prints voor 150 euro aan, waarmee je bijdraagt aan het laten drukken van de speelkaartendecks. Opgelet: bij het verschijnen van de bundel worden deze prints eerst in een expositie getoond, pas daarna gaan ze naar hun respectievelijke eigenaars.
Lees meer
Het mocht niet baten gisteravond, drie ijzersterke kandidaten belandden in de finale en ik zat daar nét niet bij. Maar ik stond er wel in een eendenpak met reusachtige prints van mijn haiku’s die tot achterin goed te lezen waren, en die elk een titel hadden die óók een haiku was. Ik bedoel: overtref dat maar eens bij de twééde editie, organisatie. Dat, en een algemeen hoog niveau van de deelnemers, een volledig terechte winnares die ijzersterk in performance en verradelijk ogenschijnlijke eenvoud qua tekst was, en natuurlijk mocht ook een anarchistische Coenraed De Waele niet ontbreken. Mij ging het erom de avond mede memorabel te maken en ik geloof dat we daar allemaal samen in geslaagd zijn. En nu ga ik weer in eendenpak gedichten voordragen op TikTok want dat moet ook gebeuren.
Lees meer
Rene van Densen