Het doen van het laten
Het gedoe van laat maar gaan
Laat maar los, laat maar waaien
Ergens waait het wel weer aan
Laat de kuilen toch de kuilen
En de boel is boel genoeg
Anders leidt het maar tot huilen
Kom, dan gaan we naar de kroeg
Het laten van het doen
Doet zo’n deugd, laissez-faire
Er wordt al zoveel gedaan
Overal, everywhere
Plak daar nog maar een pleister
Onder die riem mag nog wat moed
Gooi alle hoop maar op een hoopje
Het komt allemaal weer goed !
(En ja, die kent u wellicht al ergens van)
Tijdens de lockdown leest dichter René van Densen elke dag een gedicht voor uit zijn dichtbundels. In navolging van Gert Vanlerberghe’s Balkonnenvrees heeft hij deze reeks Keukenvrees gedoopt. Op deze manier kunnen blinden en slechtzienden ook wat van zijn poëzie meekrijgen en hebben het bijkomende voordeel dat ze René zelf niet kunnen zien. De bofferds.
Dit gedicht verscheen in
“U Mag Mij Wegstemmen”
In een reeks dichtbundels moet er altijd één het debuut zijn, en René van Densen besloot meteen van wal te steken met een titel die ironisch en zelfrelativerend is. Het is niet eens zijn dichtbundel maar een duo-dichtbundel samen met Bob ‘Bobadas’ Minne, die met zijn zevende dichtbundel al fors de diepgang in ging. De afbeeldingen op beide kaften tonen dan ook de stationstrap in Roosendaal – tussen Gent en Tilburg de halfweghalte – waar Bobadas’ kaft van boven naar beneden ‘kijkt’ en Van Densen’s kaft van onderaan naar boven.
Maar René had al een flink arsenaal aan podiumteksten en daar zitten achteraf nog best een paar aardige teksten bij, die de tand des tijds aardig doorstonden.
