Ik werk weer eens ergens. Elke plek waar ik in dit land gewerkt heb had een groot raam met uitzicht op een weg, en de plek waar ik nu werk heeft echt het grootste raam met het grootste uitzicht op de grootste weg, ook al is het geen wedstrijd. Ik wil gewoon even de andere plekken waar ik gewerkt heb inwrijven dat hun uitzicht inferieur is. En dat ik blij ben dat ik nu door dit enorme raam naar deze enorme weg kan kijken. Zoals je ook blij kunt zijn met een grotere televisie en echt niet meer terug wil naar dat kleine kreng, dat ineens miniscuul lijkt bij wat je nu hebt.
De mensen op de weg waar ik op kijk staan de hele dag in een file in één richting te bewegen. Dat is niet volledig waar: ergens halverwege de middag is er heel even luwte. Dan zie je een paar wagens hard rijden om de file in te halen die nu ongetwijfeld ergens anders schuift. De mensen staan graag in de file, in hun auto, ergens heen onderweg, voornamelijk in hun hoofd. Ze zijn niet op hun werk maar ook nog niet thuis, heerlijk vinden ze dat. Tenminste, het is een populaire bezigheid als ik buiten die middagluwte zo bezig zie.
Na de luwte komt de hele meute terug de andere kant op schuiven. Ook weer in een enorme file. Ik moet op een gegeven ogenblik helaas naar huis fietsen, anders bleef ik kijken of er misschien geen avondluwte van een half uurtje is en dan hoppakee, weer in een bijeen geperste stroom de andere kant op. Misschien gaan ze heel de dag en heel de nacht wel heen en weer. Je zou het haast denken, als je ze zo bezig ziet. Soms, heel soms, denk ik dat ik misschien iets mis, waar ik geen weet van heb, een uniek stukje menselijke beleving, en dan vraag ik me eventjes af hoe dat nou is, in die file, terwijl ik op twee wieltjes naar huis zoef.
