De volgende stap is douchen, zeg ik hardop. Op dwingende toon. Het is nodig, want van de drie taken die ik tot dusver op mijn lijst had staan, is er één afgezegd, één mislukt en één uitgesteld.
Afzeggingen en mislukkingen slaan me tegenwoordig vlug uit mijn lood. Onverwachte telefoontjes overigens ook. Die zijn er vandaag ook geweest, meteen bij het opstaan al. En tegen mijn eigen regels in heb ik opgenomen, ondanks dat het een onbekend nummer was. Spijt van. Daar heb je voicemail voor, idioot.
De volgende stap is dus douchen. Ik zet de waterkoker aan voor een kop koffie. Dat verzekert me er van, dat ik binnen een kwartier nog niet onder de waterstralen geparkeerd sta. Eerst water koken, koffie maken, af laten koelen, opdrinken. Ik zou de koffie natuurlijk kunnen laten afkoelen terwijl ik douche, maar dan loop je het risico, dat hij daarna te koud is. Alsof dat ooit een groot bezwaar is geweest, maar het is een dag dat ik mijn expertise in drogredenen train.
De volgende stap is douchen. Heus. Dáár ligt de handdoek al. De koffie dampt. Ooit had ik daadkracht.
Dit ZKV verscheen in
“Prozacstad: Je bent er”
In 2014 bracht René van Densen zijn collectie ZKV’s (of Zeer Korte Verhalen) in een ZDB (of Zeer Dun Boekje) uit dat NZD (Niet Zeer Duur) was. Hierin las je de eerste avonturen van de bewoners van het misschien niet super fictieve stadje Prozacstad, waar de Opperpater altijd stabiel en soepel blijft en een vrouw met een brief in één hand en de rode draad in haar andere, van de eerste tot de laatste pagina het boek doorkruist. Het boekje verscheen slechts in een beperkte oplage (50 ex) in eigen beheer en is allang uitverkocht, maar op Google Play kun je het nog als ebook kopen en lezen. Dan begrijp je misschien ook beter waar het verhaal hierboven op sloeg. Tenzij je het koopt en niet leest, natuurlijk. Dat mag op zich ook prima, ook die centjes zijn gewoon welkom, daar doe ik niet kinderachtig over.
