Papa gaf de wereld
Een spiegel
Die toonde wat er
Allemaal fout ging
En de wereld sloeg
Jou je tanden uit
En beval mij te zwijgen
In een alternatief
Universum gaf de
Wereld jou twee tanden
En zei dat jij er
Iets moois van moest maken.
Lees meer
Waaien,
dat mag altijd
maar het moet
wel zin hebben.
Zo volgde ik een vrouw
die toch mijn kant op moest
en haar benen wapperden
terwijl haar rok
beslist
al het werk deed.
Lees meer
Zojuist is mijn feest
even langsgeweest
We dronken wat en
smikkelden wat en
hij vroeg hoe het
met me ging
Lees meer
Geen maskers
Geen gehoor
Geen gezaam
Ja geheid
Jouw samen
ik kan er niets mee
Lees meer
Zo zat ik ineens
tegenover een gele dwerg
een opgewonden geval
actief en vol vlekken
en maar winden laten
Maar ik straalde
goede inborst terug
en had de schijn mee
Lees meer
In inktzwarte digitaal
toch op papieren vel
In klare, strakke taal
zie ik de pret toch wel
De fouten, ja die ook
als blakerkorst op snack
Maar toch niet van de kook
niet zomaar op m’n bek
Want enkel maar mijn drukker
mag, wat een fout niet kan:
De pret
drukken.
Lees meer
Was ik maar
een stralend
jong koppel
in een idioot
ouwe bus
Zoevend
over de weg
alsof hij nog
nieuw is
En vrolijk
zwaaien
naar mij
Doorweekt
bij de bushalte.
Lees meer
De vliegende vogels
de zonnende katten
de vissen in het water
de kikkers en ratten
En ook die dikke man
met het netje daarginder
Iedereen jaagt
Op de fladderende vlinder.
Lees meer
Rene van Densen