januari 2020

Gedicht, dag

Niet om het een of ander
Zie, alweer oordeel ik te snel
Ziet een ander een gedichtendag
Waan ik me in de hel

Want ik sloof me overdreven uit
Vlecht mijn woorden weldoorwrocht
Want men mag toch eens wat moeite doen
Echt mijn klinkers duur verkocht

Dus jullie mogen je dag houden:
Wouden buigen voor een een kus
Plus, ik ploeter te behouden
Ik waag me niet aan zo’n simpele klus

Bocht ! We keren hier de boel weer recht
Parkeer gerust eens aan de kant
Want in snelheid is inzicht slecht
En ziet niemand het verband

Dus ben ik erg aangedaan
Doet het me veel verdriet
Dat wegens te weinig fantasie
Niemand de echte rijm ziet.

Dag vrienden, dag vreugde

Moet dit tegengeluid nu echt in deze tijd van narigheid ? Ja, het moet. Vrienden, vriendinnen, familieleden, ik moet aan jullie een ode brengen. Omdat het Europees Volkslied het zo zingt en omdat ik voel dat het moet. Verdomme, wat een kuttijden leven we toch.

Dus laat ons die ontvluchten. Ik hou van jullie. Jullie verbinden tot een fijne vleugel waaronder we samen kunnen verschuilen tegen de scherpe werkelijkheid. Met een glas geheven, met een knuffel, met een knipoog. Het kan zeker allemaal dwazer worden en laat dat zeker gebeuren. Niet de kant op van de harteloosheid, maar van de vriendschap. We zijn allemaal verbonden, en het meerstemmig koor van Beethoven schreeuwt dat door de laptopspeakers terwijl ik dit type. De toetsen slaan ritmisch met de pauken mee. Bam bam woord woord bam bam woord woord bam bam woord woord-woord. Bam, woord-woord.
Lees meer