Rust zeggen ze
En overgave zeggen ze
Maar het blijft maar malen en herhalen en dralen en talen en
verschalen
En het houdt maar niet op
Jij bent er wellicht klaar mee
Maar ik kom niet meer klaar
Ze neemt zoveel voor mij aan en
Gaat van zoveel voor mij uit en
Ze maakt het zelf aan en
Ze maakt het zelf uit.
Waar ben ik ? Ik ben
In de woede en frustratie
Ik ben in het niet meer weten
Hoe nu verder
Ik ben in de pijn en het verlies
Van wat ik misschien wel
Nooit echt had
En toch kwijt.
Dit gedicht verscheen in
“Papierpulp In Spe”
Dichter René van Densen lag ooit volledig in de kreukels. Burn-out, heet zoiets. Hij kon niets meer, al zijn filters stonden uit, drie boodschappen bij de winkel waren teveel, hij ging door een hel. Noodgedwongen verbleef hij met zijn kat in een antikraakwoning en probeerde hij rust te nemen maar ook de situatie van zich af te schrijven. In 2014 vloeide uit honderden kleine en talloze keren herschreven tekstjes een dun dichtbundeltje als ode aan de kreukels. Want de bundel wist wat het was, nu wij nog: allemaal gewoon papierpulp in spe.
Tegelijk met deze tweede dichtbundel, verscheen ook een bundeltje ZKV’s (Zeer Korte Verhalen) uit dezelfde helse periode, getiteld Prozacstad: Je Bent Er.
