Ziedaar, het product van één generatie
Een afwijking van eeuwenlange zielfrustratie
En generatielange breinmasturbatie
Die keer op keer een genie voortbracht
Tevreden zucht onze Rousseau
Want New Kids en O O Cherso
Marginaal en ecopositivo
Ze vormen zijn intellectueel nageslacht
De Titaantjes schallen samen in de gratie
Van langvervlogen romantische sensatie
Een rock ‘n roll decorumcrematie
Lallend door een vuvuzela
Want ook het indidu loopt zó
In lemmingformatie en per saldo
In veiligheid samen, dus niet solo
van je ho ho ho ho en je tralalala.
Dit gedicht verscheen in
“U Mag Mij Wegstemmen”
In een reeks dichtbundels moet er altijd één het debuut zijn, en René van Densen besloot meteen van wal te steken met een titel die ironisch en zelfrelativerend is. Het is niet eens zijn dichtbundel maar een duo-dichtbundel samen met Bob ‘Bobadas’ Minne, die met zijn zevende dichtbundel al fors de diepgang in ging. De afbeeldingen op beide kaften tonen dan ook de stationstrap in Roosendaal – tussen Gent en Tilburg de halfweghalte – waar Bobadas’ kaft van boven naar beneden ‘kijkt’ en Van Densen’s kaft van onderaan naar boven.
Maar René had al een flink arsenaal aan podiumteksten en daar zitten achteraf nog best een paar aardige teksten bij, die de tand des tijds aardig doorstonden.
