2017

Geen eindejaarsvideo

Het zal een aantal mensen niet ontgaan zijn: ik heb het dit afgelopen halfjaar superdruk gehad met vooral Droef (er zijn al vier edities achter de rug en komend jaar komen er nog minstens zeven – we kunnen voorzichtig spreken van een bescheiden succes). Hier zijn een aantal andere dingen bij ingeschoten, inclusief de eindejaarsvideo. Nu kan men moeilijk spreken van een traditie als je het pas twee jaartjes op een rij doet, maar ik merk ook dat het dit jaar eerder als een verplicht nummertje begon te voelen dan als een geïspireerde uiting van iets, en ik ben niet zo van de verplichte nummertjes. Simpel gezegd: ik had geen goed concept in mijn hoofd dat afdoende aansloot bij de eerdere twee video’s, waar ik beduidend trots op ben. De videogedichten zullen dus heus wel terugkomen, maar nu even niet. Hetzelfde geldt voor het 360-graden poëzievideoproject en verschillende andere performances die in de koker zitten. Ook komen er nog zes boeken aan. U hoort het goed: nog zes (drie dichtbundels, twee vervolgen op Prozacstad en die ene roman die ik al jaren aankondig, ze komen er uiteindelijk echt heus wel). Daarnaast ben ik bezig met voorbereidingen voor een tweede uitgeverijtje voor iets publieksvriendelijkere boekjes, waarin ik ook enkele boekjes zelf nog ga uitbrengen natuurlijk, en een online boekjeswinkel voor zelfstandige indie uitgeverijtjes. Ik som dit allemaal even op voor wie denkt dat ik een luie donder ben en niks uitvreet. Dus ik hoop dat u me begrijpt: geen eindejaarsvideo dit jaar !

Geeft niet, de afgelopen twee jaar waren er twee mooie. Hier zijn ze nog een keer voor wie ze gemist heeft:
Lees meer

Beet

Ze kijkt me verbaasd aan als ik de keuken inloop. “Kon je niet meer slapen ?” Ik schudde nee: “Het werd zó slecht, lieverd.”
Zij, verbaasd: “Wat werd zo slecht ?”
“Hij werd dan dus eigenaar van die aasfabriek-”
Ze lacht: “Oh djiez, je hebt het over dat filmverhaal dat je aan het dromen was ?”
“Ja, dat ging nog even door, en het werd zo’n hollywoodcliché, vreselijk.”
“Oké vertel op.” Ze smeerde ondertussen boterhammen en schudde met de honingfles.
“Nou die ene kerel dus, zo’n echt Jason Bateman type-”
“Die uit Ozark, dat zei je ja.”
“Ja precies die. Dat is dus de eigenaar van een klein viswinkeltje. Typisch zo’n net drijvend blijvend zaakje, geen echte toekomst, en op een dag merkt hij verbaasd dat het aas dat enkele van zijn vaste klanten het fijnst vinden, niet binnengekomen is.”
“Ja, de doos was leeg, geen aas, hij vraagt zijn medewerker hoe en wat. Dit vertelde je net halfwakker toen ik opstond.” Lees meer