En weer zit ik
Op een barkruk waar ik niet thuishoor
En weer drink ik
Bier dat teveel kost en
Dat ik eigenlijk niet echt lust
En weer hoor ik
Gesprekken die me niet aangaan
En weer luister ik
Naar muziek die ik zelf thuis
Nooit zou draaien
En weer rook ik
Veel meer dan ik thuis zou doen
En weer ruik ik
Een weerzinwekkend ensemble van
Menselijke lichaamssappen
En weer blijf ik
Veel langer dan ik me had voorgenomen
En weer staat thuis
Eigenlijk een enorme vaat op me te wachten
En ik zucht
Ik bestel er nog maar een.
Dit gedicht verscheen in
“Papierpulp In Spe”
Dichter René van Densen lag ooit volledig in de kreukels. Burn-out, heet zoiets. Hij kon niets meer, al zijn filters stonden uit, drie boodschappen bij de winkel waren teveel, hij ging door een hel. Noodgedwongen verbleef hij met zijn kat in een antikraakwoning en probeerde hij rust te nemen maar ook de situatie van zich af te schrijven. In 2014 vloeide uit honderden kleine en talloze keren herschreven tekstjes een dun dichtbundeltje als ode aan de kreukels. Want de bundel wist wat het was, nu wij nog: allemaal gewoon papierpulp in spe.
Tegelijk met deze tweede dichtbundel, verscheen ook een bundeltje ZKV’s (Zeer Korte Verhalen) uit dezelfde helse periode, getiteld Prozacstad: Je Bent Er.

