Rat van fortuin

supermarktpoezie-rat-van-fortuin

Lees meer

Error vacui

supermarktpoezie-error-vacui

Lees meer

Plaats vervangen

Er klonk destijds een welkom / Met een kan ik u helpen daarna / Er was ruimschoots schappenvulling / En een vrolijk pingende kassala / Nu ruiken de muren naar saus / En klinkt er bestekgerinkel / Want er zit een indian curry house / En ik denk, tja: dag winkel.

Brutaal

Het is wellicht brutaal... / En misschien denkt u nu: hola / Maar wordt u echt gelukkiger / Van die duurdere cola ?

Lees meer

Plaatsvervangend

Van MIJ krijgt HIJ geen concurrentie / Zo'n scharnier, zo'n kier, interesseert me geen zier / En ook afsluitend geen deurpreventie / Iedereen de hand geven, doe me een plezier / Maar dat hij zich eens waagt aan een klinkend slot, / aan een aldicht of zelfs aan een spiegelgedicht... / Zeg nu zelfs, als zelfs een deur al zo vlot / Een gedicht in elkaar draait, dat doet de deur dicht

Verrassingsoptreden Gent deze zaterdag

EDIT: Wat hier misgegaan is, is me niet helemaal helder. Er was een tijdstip afgestemd, en ik was er (buiten mijn schuld enkele minuten te laat, maar toch niet zo schokkend te laat dat het erg zou zijn, en op het afgesproken tijdstip begon sowieso een heavy metal band aan hun optreden dus het was mij onduidelijk hoe daar poëzie doorheen voorgedragen zou worden. Bobadas was nergens te bekennen. Er was gelukkig bier, dus ik heb me nog wel een tijdje vermaakt, maar er was uiteiindelijk toch geen optreden.
geburenfestival-gent-2016
Dus ik ben verhuisd. Naar Gent. En vanalles aan het regelen. Een aantal dingen doe ik op de fiets. Zo stond ik ineens voor Gent Sint-Pieters geparkeerd terwijl ik daar iets regelde, en toen ik buitenliep regende het hard. Ik pruts aan mijn fietsslot. Vlak bij mijn fiets zit een man op het enige droge bankje een pitabroodje te eten. Ik kijk verbaasd, hij kijkt verbaasd, want hij is mijn goede Gentse vriend Bobadas en ik ben ik. Hij was aan het werk en ik had het druk, dus vanzelfsprekend zijn we pinten gaan drinken. Het hoosde toch pijpestelen.

En zo kwam het dat hij me om wist te praten een optreden te geven. Ik ben daar eigenlijk tegen. Liefst treed ik helemaal niet meer op, en als het moet, enkel met Collectief Schouderhaar. Maar Bobadas is Bobadas en Bobadas is een vriend. Dus sta ik deze zaterdagavond in Gent, bij het Geburenfestival, boven café De Kleine Kunst óf vanaf een van de balkons daar tegenover, teksten te scanderen. Het duurt maar kort, mijn optreden, dus als u het mee wil krijgen kunt u het beste uw kont daar het hele weekend parkeren. Maar ik kom vanzelfsprekend wel in vol ornaat, dus in de inmiddels befaamde jas. Zaterdagavond, Gent, er is bier en het is Gent en het is Bobadas en het is ik. Gewoon komen.

Fictie


Verhaal door René van DensenMijn kat gromt luid. Ze startte de dag met spinnend mijn gezicht likken. Als ze niet gespind had, gespind gesponnen gespond, had ik wellicht nog getwijfeld of ze wel een kat was. Nu gromt ze naar de voordeur en bekruipt mij de twijfel alsnog.

Voor de deur, die een grote glazen ruit is met een randje, staat mijn buurman. Hij kijkt wild en verward. Hij geeft me een sleutel en zegt dat hij dit afgelopen weekend van de trap is gevallen. Dat er nu een vertraagd soort hersenschudding is ingetreden. Dat hij zo gaat liggen, in feite moet liggen, maar dat hij dat niet kan, hij moet en wil nog dingen doen. Maar voor de zekerheid is er hier zijn sleutel. Zijn zus komt zo ook misschien nog want die is bezorgd. Of ik die dan wil binnenlaten. Ik zeg dat dat goed is en sluit de deur.

Ik heb amper een volgende verhuisdoos geopend of er wordt op de deur geklopt. Het is de buurman. Hij geeft me nog een sleutel en zegt dat hij afgelopen weekend gevallen is. Ik neem de sleutel maar aan en knik begrijpend. Ik sluit de deur.

Ik gooi wat plakband in een prop weg naar de vuilniszak. Mijn kat rent erachteraan en komt die terugbrengen. Ik gooi de prop nogmaals. Weer brengt ze de prop terug. Ik zucht.

De buurman klopt op de ruit. Ik open de deur en ontvang nog een sleutel en hetzelfde verhaal. Ik vraag me af hoeveel sleutels de buurman heeft. Direct besluit ik dat ik misschien ook een reservesleutel moet regelen. Je weet nooit of ik eens van de trap val. De kat gaat op de bank liggen en begint luidruchtig te hijgen met de tong uit haar bek.

Voor ik een sleutel kan laten maken ga ik een rekening openen voor de waarborg. Maar dat gaat niet. De man zegt dat ik, naast mijn legitimatie en het geld voor de borg, ook mijn huurcontract moet voorleggen en een bewijs van woonst. Hij bedoelt een bewijs van inschrijving in de gemeente. Ik fiets naar de gemeente. Na lang wachten ben ik aan de beurt. Ik zeg dat ik me wil inschrijven in de gemeente. De vrouw zegt dat ik mijn huurcontract moet tonen. Ik bel mijn huisbaas. Die zegt dat hij het huurcontract pas kan regelen als ik mijn waarborgrekening geregeld heb. Ik grinnik en denk, ik ben in België.

Bij thuiskomst staat de buurman bij mijn andere buren zijn verhaal te vertellen. Als ik mijn huis binnenga, klampt hij me aan en geeft nog een sleutel. Binnen zet ik een koffie en staar naar de bewolkte lucht. Ik vraag me af waarom schrijvers nog fictie zouden bedrijven. Mijn kat blaft zachtjes.