Muurschilderingen

Verhaal door René van DensenMijn huis wordt in rap tempo omsingeld door muurschilderingen. In alle windrichtingen zijn kunstenaars bezig met reusachtige verfprojecten. Als veelkleurige, grijpgrage tentakels komen de muurschilderingen steeds dichterbij. Ik bezie het en begin lichtjes te vrezen dat mijn huis ook opgeslokt gaat worden. Zo zit ik in mijn achtertuin, mij hierover zorgen te maken. Met een koffie in mijn hand. Natuurlijk is het aanstellerij, maar je moet altijd uitkijken met die muurschilderingen. Tijdig bijsnoeien om te voorkomen dat ze gaan woekeren.

Voor ik hiertoe over kan gaan, pakken plots de muurschilderingen elkaar vast. Ze beginnen een gevecht. Rondom mijn huis ontstaat een woelige kleurenstorm. Mijn kat snelt naar binnen. Ik sta beducht rechtop, klaar voor de verdediging. Maar dan zie ik het ineens: de schilderingen zijn niet aan het vechten, ze dansen ! In vrolijke hobbelpas springen ze rondjes om mijn woning. Ik kijk het verwonderd aan. Je ziet het niet elke dag. Eerst is het een soort rondtedans, maar al snel komen andere, klassieke dansvormen aan bod. Één muurschildering danst een rompige foxtrot, terwijl een ander een sublieme samba neerzet. Het is een dansig kleurenfeest. Ik maakte me weer om niks ongerust.

Ik vraag de muurschilderingen of ik wat muziek moet aanzetten. Normaal doe ik dit niet, want ik geniet wel van de stilte. De schilderingen roepen enthousiast ja. Ik schakel de radio aan. Lelijke moderne noten schellen uit het apparaat. De muurschilderingen vinden het een kabaal en trekken afkeurende gelaten. Ik probeer de radio weer uit te zetten, maar hij wil niet. De muurschilderingen zijn gestopt met dansen. Dreigend naderen ze. En ze woekeren. Dat kunnen muurschilderingen als geen ander: woekeren.

Share Button

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *