Praaivassie

Verhaal door René van DensenDe zaal zit vol. Voor pakweg de helft met jonge, intelligent geklede jongmensen. Pakweg de andere helft zijn mensen die uitstralen vroeger rebels geweest te zijn. Die helft kijkt ongeduldig op hun rolexen. En strijken eens door hun creatieve, ogenschijnlijk massaal bij dezelfde kapper verworven haardos. Ik heb gaten in mijn jas en luister wat muziek op mijn oortjes. In de momenten tussen liedjes hoor ik vaag Guns n’ Roses en Bon Jovi.

Mijn voornaamste motief om naar lezingen te gaan is om me dom te kunnen voelen. Het publiek maakt dit mij met hun gesprekken niet makkelijk. Sommige mensen zwijgen, gelukkig, en prikken op hun belplankjes. Regelmatig zwaait iemand die nog een plek zoekt, in mijn richting. Vaak weet ik zeker dat ik de persoon niet ken en blijkt het inderdaad jegens een achterbuur.

Ik trek verveeld aan een gat in mijn jas. Wanneer begint het nou ? Het is een hele avond over praaivassie. Praaivassie is blijkbaar of heel leuk of heel interessant, want de zaal is ruimgevuld. Eindelijk dimmen de lichten. Een man naast mij verstuurt een bericht dat ik per ongeluk heb gelezen dat hij met iemand anders best hierna wel wil uitspreken maar dat het steeds moeilijker uit te leggen is thuis. De jongen in de rij voor mij verzekert zijn baas per sms dat hij hard aan de slag is en dat de deadline gehaald gaat worden.

De sprekers beginnen met het gekscherend ontmaskeren van enkele aanwezigen, over hun voorkeuren of verleden. Kunst: je moest je met naam registreren voor dit evenement. Maar het amuseert de mensen enorm. Dan volgen er allerlei toespraken en debatten. Een filosofische jonge vrouw begint aan een heel lang verhaal over de verschillende filosofische definities van filosofische opvattingen van het filosofische begrip vrijheid. Ik weet meteen weer waarom ik gestopt ben met filosofie te studeren.

Omdat ik wat weg begin te soezen, pulk ik nog wat aan de gaten. Zacht kraakt de stof. Harder als ik harder pulk. Ik kan al snel mijn hele hand in één zak steken. Een andere buurman kijkt op zijn prikplankje naar video’s van een vrouw en kinderen die spelen. En een andere man. Hij vertrekt geen spier, kijkt strak naar het schermpje. Op het podium onthult een hacker wat hij allemaal van het aanwezige publiek heeft opgepikt via hun prikplankjes en klapdoosjes. Ik steek mijn arm dieper in mijn jas. Als ik nog wat verder aan de stof trek…

Langzaam, zo onopgemerkt mogelijk, steek ik mijn arm tot mijn schouder in de voering. Dan mijn hoofd en andere schouder. Steeds dieper kruip ik in de jas. De zolen van mijn schoenen trekken het gat nog iets groter achter me, maar dat deert niet. Ik zit diep in de jas. Helemaal opgerold. Ik doe mijn oortjes in. Muziek harder. Ik kijk of ik nog dieper kan kruipen. Dat kan. Sterker, er komt geen eind aan. Ik kan doorkruipen en doorkruipen. Alles wordt steeds donkerder.

In de verte hoor ik mijn kat zacht en ongerust miauwen. Ik kan niet wachten om uit de jas te komen. Honderduit zal ik haar vertellen over mijn belevenissen in de jas. In mijn praaivassiejassie.

Share Button

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *