Toestandindewereld

Verhaal door René van DensenHij kijkt me diep in de ogen en vraagt krachtiger dan ik verwachtte: “Waar was je vannacht ?”

Ik wil niet antwoorden en kijk wat naar mijn schoenen. Ze moeten nodig gepoetst worden. Mijn schoenen moeten al heel lang gepoetst worden. Ik heb poets gekocht. Met de bedoeling ze te poetsen. En toen deed ik het niet. Want ik had een optreden. En beschadigde schoenen doen het goed bij mijn kostuum. Ik heb echter heel weinig optredens. Dus zo heel nodig is het niet dat ze ongepoetst blijven. Ik heb zoveel te doen, denk ik even. Maar ik probeer even te onthouden dat ik mijn schoenen toch binnenkort maar eens moet poetsen. Daar gaan ze langer door mee. Schijnbaar.

Ik schraap mijn keel. “Ik, eh.”

“Ja ?” antwoordt de Toestandindewereld fel.

“Ja, nou,” draal ik wat. Ik probeer me te herinneren waar ik vannacht was. Ik had dingen te doen geloof ik. Maar volgens mij heb ik ze niet eens gedaan. Volgens mij heb ik gewoon een show van Jim Jefferies opnieuw gekeken. En gelachen. En wijn gedronken. Ik drink bijna nooit wijn. Maar zo’n fles gaat er rustiger door dan de blikjes bier. En nog los van die kostenbesparing was er toevallig ook wijn. Ik had die gekocht om met mijn geliefde aan het water te drinken. Dat ging niet door omdat ik zonodig een filosofische discussie met een ingenieur moest voeren op een terras. Gelukkig vond ze dat wel oke. Zelfs toen bleek dat allang de fietsenstalling dicht was en we terug moesten lopen. Het regende niet. Ik opende optimistisch de fles op een bankje twintig meter van mijn woning, langs het water. Ze nam één slok en begon tegen mijn schouder te soezen. En te rillen. Ze had het koud. Ik niet. Ik was klaar om tot de ochtend, met wijn in mijn mik, naar de verdwijnende nacht te staren. Eerst gaf ik haar mijn jas nog. In de hoop dat dat zou helpen. Ze deed het onmogelijke: in mijn altijd warme jas kreeg ze het nog kouder. Het was helder dat we naar huis moesten. En die wijn stond er dus nog. En was geopend. Dan heb je maar zoveel tijd. Dus moest die wel op. Ik wil niet bijdragen aan de afvalberg. Of de afvalsloten in het riool. Dat maak ik mezelf wijs terwijl ik wijn inschenk en probeer niet te denken aan dat ik het straks toch uitpies. Uitkotsen gaat niet gebeuren. Ik heb weer eens per ongeluk een zeer goede wijn uitgekozen. Dronken. In de nachtwinkel. Iedereen heeft zo zijn of haar talenten.

“Ja nou, de kat en zo, die wou gezelschap. Dus ik zat gewoon lekker bij de poes thuis. En daar heb ik geen televisie,” schouderophaal ik.

De Toestandindewereld snuift minachtend. “Er is internet.”

“Jahaa dat is wel zo,” geef ik toe, “maar er was ook facebook en zo. En een of ander nieuw filmpje met een man die een pen en een appel beweerde te hebben. In een liedje. Het is supergrappig. Heb je het gezien ?”

De Toestandindewereld fronst. Staart me lang, zwijgend, aan. “Waarom leef jij eigenlijk nog ?”

Ik haal mijn schouders op. “Genetica, denk ik. Ik doe mijn best verder hoor.”

Meewarig wordt er hoofdgeschud. “Belangrijkste moment in de geschiedenis van de mensheid. En zoals altijd let meneer weer niet op. Je let nooit op. Leest alles achteraf. Het kan je gewoon niet schelen. Beetje op terrassen zitten en mensen observeren. En drinken. En lachfilmpjes kijken. Is dat echt wat je wil doen met je leven ?”

Ik sputter tegen: “Wat ben jij dan allemaal aan het doen ondertussen, meneer Toestandindewereld ? Jij maakt er toch ook een potje van.”

“JA !” schreeuwt Toestandindewereld fulminerend. “En meneer neemt niet eens de moeite even er acht op te slaan ! Ik doe dit allemaal voor jou ! Meneer de schrijver. Meneer de Grotere Geest. Meneer de Meninghebbert. Ik geef je mijn allerbeste materiaal en je kijkt niet eens. Je luistert niet. Je negeert me gewoon. Al weken, nee, al maanden. Al járen ! Beetje met vrienden rondhangen, en met dat lief van je. Ik zag jullie wel, aan die waterkant. Met je fles wijn. Romanticus die je bent. Beetje mijmeren. Ze vond het niet eens leuk. Ze had het koud. Weet je hoe moeilijk het is om het koud te maken eind September als er verdomme een opwarming van de aarde op het programma staat ? Ik deed er werkelijk alles aan jou terug aandacht aan de realiteit te doen schenken. Maar nee, meneer neemt het ervan. Interesseert hem niks, al die moeite die ik erin steek. Werkelijk, ik vraag me soms af waar ik het nog voor doe.”

De Toestandindewereld slaat kwaad zijn benen over elkaar heen. Ik wil sorry zeggen maar weet dat ik het niet zou menen. Misschien is het beter dat we elkaar voorlopig niet meer zien. Ik schenk een glas wijn in. Toestandindewereld rolt met zijn ogen en zucht.

Share Button

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *