Maden

Verhaal door René van DensenProzacstad wordt overspoeld door een nieuwe rage. Het begon eigenlijk heel klein. Een enkel vliegeneitje in een vuilnisbak. Maar al snel kroop er een dikke made in de bak rond, en dat bleef de buren niet onopgemerkt. Men moest toen ineens allemaal mades hebben in hun prullenbakken. De vliegeneitjes waren niet aan te slepen.

Vervolgens moet je er wel wat mee, natuurlijk, met die maden. Je moet niet denken dat als je een paar maden hebt die rondkruipen in je vuilnis, je het al helemaal gemaakt hebt. Nee, net als alle andere rages kost ook deze werk, aandacht voor detail, biedt de madentrend talloze mogelijkheden om op unieke, eigen manier uit te blinken in de kolkstroom van collectief kuddegedrag.

Daar loopt hij door de straten. In de blakerende zon. Hij laat het zien. En ze kijken. Vanachter de gordijnen. Afgunstig. Verwonderd. Bewonderend. Het maakt hem niet uit. Als ze maar kijken. Kijken naar hem. Met zijn kostuum. Zijn kostuum van levende, aaneengeregen krioelende maden. Ze kriebelen wat, maar eigenlijk zit het heerlijk. Lichter dan hij verwacht had, zelfs. Hij past zijn broek wat aan, het kruis kriebelt.

Ze kijken hem na. De man, gekleed in krioelende larven. Hij is de onbetwiste koning van de rage. Zo ver als hij, dat durft niemand te gaan. Beteuterd staren ze in hun kliko’s. Naar de woelende massa. Tja. Daar sta je dan. Met je doorsnee afvalcontainer. Met je larfjes. Waren ze maar meer als de man. Zo moedig als de man.

De echte, authentieke self made man.

Share Button

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *