In haar ogen

Verhaal door René van DensenMijn dag begint in de ogen van mijn kat. Intens kijkt ze me aan. Alsof ze de hele nacht en het stukje ochtend tot mijn wekker afgaat, naar mij heeft zitten staren. Geen kik, ook. Een soort onverschillig, maar intens staren, groene spiertjes die een groot zwart gat opentrekken waar ik in weerspiegeld ben. Tien centimeter van mijn gezicht af.

En daar ben ik. In haar ogen. Er schittert ook een beetje daglicht in, maar vooral zie ik mezelf. Ze geeft geen krimp wat ze ervan vindt dat mijn ogen open zijn, terwijl ze zojuist binnen waren. Er wordt niet gespind. De pupillen verwijden zich niet, ze geeft niet aan dat ze honger heeft. Ook ligt ze niet opgekruld op mij. Ze ligt naast mijn hoofd en staart. Met een spiegelende, expressieloze blik.

Ook geen oordeel. Geen vraag. Geen mening. Geen verwachting. Mijn kat ziet dat ik wakker ben, en zojuist nog niet was, en dat is alles. Zoals mensen over een genoteerd beursaandeel lezen waar ze niet in geïnvesteerd hebben. Ze gaapt ook niet. Even, nu en hier, is ze een spiegel.

Ik staar terug. Ook geen kik. Ergens in de achtergrond klinkt mijn wekker. Maar ik ontwaak enkel in haar ogen. En daar lig ik nog even goed.

Share Button

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *