Dom mens

Verhaal door René van DensenIk snap het wel: er zijn al twee van die openklapplanken overleden omdat ik erop geplast heb. Dus nu heeft het baasje er drie, op drie verschillende plekken in huis. Zo te zien heeft hij er eentje meegenomen, want ik vind er maar twee. Niet dat ik hard aan het zoeken ben, deze dingen kunnen me niet heel veel schelen. Ze zijn lekker warm om op te zitten, vooral die wiebelige toetsenborden. Maar hij heeft er dus twee achtergelaten. Dom mens.

Het is een peulenschil om ze aan te zetten. Deze gaat zelfs aan zodra ik de klep opendoe. Zijn wachtwoord heb ik honderden keren ingevoerd zien worden vanaf zijn schoot. Ik deed alsof ik geconcentreerd mijn staart likte. En al die keren dat ik over het toetsenbord liep, oefende ik mijn type-skillz. Zolang ik niet met mijn volle gewicht op de letters ga staan, zzzzziiieeeett allllllllllessdrf errrrrrr norrrrrrrammmmmmmmmmmmaal uit.

Hij moet me ook niet zo lang alleen laten, elke dag. Natuurlijk, de huisgenoot is ook veel thuis. Meer zelfs dan mijn eigen mens. Om het in te wrijven lig ik nu regelmatig bij de huisgenoot op de kamer. Bij hem en diens kat. Mijn eigen mens ligt helemaal alleen in bed. Moet hij maar meer thuis zijn. Maar dan gaat hij dus nóg weg, elke dag weer. Dom mens. Dus. Tijd voor drastische acties.

Eens zien. Hier staan alle schrijfprojecten waar hij de hele tijd aan prutst. Klik, delete. Kan hij helemaal opnieuw beginnen en is hij weer meer thuis. Op deze computer staat nog niets om films en series te kijken. Even installeren. Ik wil mijn warme schoot, verdomme. Het is koud aan het worden.

Er knippert iets rechts onderin het scherm. Het beweegt oeh oeh oeh oeh. Oeps. Op geklikt. Ehm. Windows 10 installeren, wat beteke

Share Button

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *