Spontaan

Verhaal door René van DensenKrampachtig blijft ze achteroverleunen over de andere drie terrasmensen heen. Die houden op hun beurt hun lachende grimassen vol. Hun wangen trillen alsof ze pijn hebben. Ze liggen er al minstens een minuut, terwijl het vijfde lid van hun gezelschap prutst met een telefoonprikplankje. Zonder haar stralen te verliezen roept ze schiet op, schiet op nou.

Één van de drie die haar ondersteunen, vraagt met lachkramp of ze het nou zó warm heeft, omdat haar oksels vol zweet staan. Een ander neemt een snel tussendoorslokje van zijn bier. Neehee, roept de prikplankman, nou moet hij opnieuw scherpstellen ! Beschaamd zet de bierslokman het glas terug op tafel en grijpt het leunmeisje weer vast. Het prikplankje wil blijkbaar inmiddels eindelijk meewerken: er klinken digitaal opgenomen fotoflitsgeluidjes uit.

De prikplankman prikt wat. Is het gelukt, vragen de terrastafelverkrampten. Momentje, zegt de prikplankman. Ze blijven liggen. Met een hunkerende blik kijkt de bierslokman naar zijn natje. Het is enorm warm. Ze zitten al zeker vier minuten in deze houding.

Dan zucht de prikplankman. Nee, zegt hij, nog niet goed. Hoezo, vraagt het leunmeisje, niet scherp ? Jawel, zegt de prikplankman, de foto is scherp genoeg, maar de andere groep heeft een veel spontanere foto. Dat moeten wij ook. Kom, nou even allemaal spontaan. Hij heft het prikplankje en ze krampen hun wangen nog verder, reiken hun handen nog hoger en vervloeken de dag dat iedereen in deze foto’s per se ineens spontaan moest zijn.

Share Button

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *