De wolken

Verhaal door René van DensenBuiten huilen de wolken. Ze zijn op bezoek gekomen om te zien hoe het gaat. Ik zeg dat de wolken lang niet zijn geweest, en in schaamte hangen ze hun gelaten. Ik vraag of de wolken misschien koffie willen. Zwart, zeggen de wolken.

Als ik met de koffie terug buiten loop, zijn de wolken in de tuin aan het ravotten. Ze rennen rondjes rond de tafel en spelen verstoppertje in de moestuin. Ik ga met een zucht zitten, zet de koffie op tafel en drink mijn eigen kop. Nauwlettend hou ik in de gaten of de wolken de koffie niet omstoten. Straks brandt er zich nog eentje.

Als ze in het blauw drijven, kan ik uren naar de wolken kijken. Zelfs als het er veel zijn. Of te veel. Ze mogen ook regenen. Allemaal niet erg. Fijn dat er wolken zijn, en dat ze er blijven zijn. Maar zo in je tuin krijg ik toch bedenkingen. Éën wolk verplettert een pompoen, een andere prakt de muntplanten. Ik vraag me af of ik de wolken heb uitgenodigd, of dat ze zelf langs zijn gekomen. Ja hoor: daar ging één van de koppen koffie. Als ik ze uitgenodigd zou hebben, vraag ik me af wat me bezield heeft.

Ik zeg tegen de wolken dat het nu wel weer welletjes is, dat ze terug naar het luchtruim moeten. Maar er volgt ferm protest. Ik sputter eventjes, want ho eens even. Maar de conflictontwijker in mij geeft zich snel gewonnen. Ik zeg dat ik even sigaretten ga halen, maar de wolken doen of ze me niet horen en spelen door.

Stilletjes kruip ik het luchtruim in. Ik strek me uit. Lekker veel ruimte hier.

Share Button

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *