Woord

Verhaal door René van DensenDat ze alles zonodig telkens moeten veranderen. Dat is nog het vreemdste. Nu ligt dit hier weer open en moet ik aan de overkant lopen. En daar rijden de auto’s nu weer de andere kant op. Ach. Als het ze lekker bezig houdt, wie ben ik om me er druk om te maken. Ik steek een sigaret op en stap voort.

Er liggen dode bladeren in de straat. Toch is het geen herfst. Alles is grauw, ondanks het flitsbezoek van de zonneschijn. Mensen lachen achter kroegruiten, om grappen die ze al gehoord hebben. Of mogelijk heb ik ze al gehoord. Vandaag sluit ik niks uit. Mijn schoenen verslijten aan mijn poten.

Een man zit op een letter van een woord. Het woord vormt de naam van het plein. Iemand vond dit een goed idee. De man zit verloren voor zich uit te staren, met gekromde rug en een blik buiten deze werkelijkheid. De draadjes van zijn koptelefoon bungelen slap. Hij oogt niet alsof hij ergens nog zin in heeft. Ik weet niet of hij zal stoppen met op het woord te zitten.

Met slappe banden rijd ik de letters van het woord voorbij. Ik lees niks. Op sommige dagen hoop je enkel dat je thuiskomt, en dat het daar wel allemaal mee zal vallen.

Share Button

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *