Vijf

Verhaal door René van DensenVijf minuten vertraging. Ik zie de zakkenroller alweer naar mijn rugzak kijken. Tenzij hij van lezen houdt, zit er niets van waarde in. Toch alvast bijna niets dat onvervangbaar is. Ik kijk dus maar weer weg.

Ze moest er zelfs om huilen. Zo erg snapte ze het niet. Waarom ik niet zuiniger op mijn spullen was. Letterlijk: tranen, zo verschrikkelijk vond ze het. Begreep er volledig niets van, dat ik mijn laptop zo verslonsde, dat ik mijn jas zo mishandelde.

Woedend brulde ze dat ik echt zorgvuldiger met mijn bezittingen om moest springen als ik wou dat wij enige kans hadden. Ik begon dat laatste dreigement een beetje beu te worden onderhand. Bovendien snapte ik de ophef niet: het waren maar spullen.

Ik haal een koffie en geef wat briefgeld. Ik krijg muntjes terug. Het voelt pakembeet kloppend dus ze gaan ongezien de portemonnee in. De rekken onder en rondom de kassa schreeuwen dat ik echt ook nog wat andere dingen moet willen. Ik loop met de koffie de deur uit en negeer ze.

O ja, en als ik toch bezig was zuiniger op mijn dingen te zijn, moest ik ook meer van mezelf leren houden. Dat heb ik een kwartier intensief geprobeerd. Niet dat ik wist hoe dat moest, maar een kwartier lang probeerde ik dan maar mezelf te waarderen. De uitkomst van dat kwartier was dat ik enorm dol ben op kwartieren. Ze zijn niet te kort, niet te lang, het woord is mooi. Je kunt in het woord wonen. Bovendien zitten er vier in een uur en dat aantal rijmt.

Ik staar met mijn koffie in mijn hand naar de wolken. Ik ben een makkelijke prooi. Al mijn bezittingen zijn, met wat vlugge behendigheid, van mij te plukken als vers fruit van een boom. Het kan me niet schelen. De zon streelt mijn gesloten oogleden. Ik zou zo prima een kwartier kunnen blijven staan.

Share Button

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *