Nul

Verhaal door René van Densen“En, hoe gaat het met de kaarten ?” vraagt ze me direct wanneer ze gaat zitten. Ik glimlach. Toch een indruk gemaakt. “Ik vind dat zo gek, van die kaarten van jou,” vervolgt ze, “ik zie nooit kaarten op straat. Dat is écht gek, hoor.”

Ik haal mijn schouders op. “Ik heb het verpest, bij de kaarten,” zeg ik. “Sinds ik je verteld heb dat ik ze regelmatig vind, kruisen ze mijn pad niet meer. En de kaarten die ik hád, heb ik een voor een terug losgelaten in het wild.” Ze lacht: “Dus nu heb je helemaal geen kaarten meer ?”

“Jawél !” zeg ik triomfantelijk. Ik haal eerst mijn camera uit mijn jaszak en toon haar de foto’s. Nieuwsgierig drukt ze op het rechtse knopje. In chronologische volgorde ziet ze, op straat:

  • Een bijna onherkenbaar kapotgereden harten tien, met daarnaast een al bijna even erg beschadigde schoppen twee;
  • Een puntgave ruiten aas;
  • Een morsige schoppen vrouw;
  • Een kartelige schoppen negen;
  • Een vunzige ruiten acht;
  • Een ordinaire schoppen zeven;
  • Een doorregende klaveren aas;
  • Een kraakhelderen harten zeven

“Zo zo,” zegt ze verbaasd. “Een boel kaarten ineens ! En zelfs plaatjes ! Weet je ook al wat ze betekenen ?”
Ik knik ja en zegt dat ze verder moet klikken. De volgende foto’s zijn van een kapotgereden kaartendoosje, en van een stoep vol verdwaalde speelkaarten. Even is ze stil. Ze kijkt naar mij. Ik haal mijn schouders op: ik was er niet bij en weet niet wat er gebeurd is.

Uit mijn binnenzak vis ik een kaart. “Dit is de laatste die ik tegenkwam uit dat deck,” zeg ik, en geef hem aan haar. Het is een joker. Droef zegt ze: “Een joker zonder spel heeft nul waarde.”

Share Button

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *