Galerij

Verhaal door René van DensenMijn kop hangt in een galerij. Heb ik dat. Daar hang ik, denk ik dan. Tussen een stel andere smoelwerken van mensen waar ik iets mee gemeen heb. We zijn allemaal iets geweest en slechts één is het nog. Ik niet meer. Maar enfin, hij hangt er wel. Mijn kop. In de galerij.

De muur is wel mooi wit. Of toch een tikje gebroken. Een beetje grijs eigenlijk. Vijftig tinten wit, zeg maar. Ik denk even aan de kroonprinses, die gaat al naar de middelbare school. Ik dacht dat dat kind drie was. Dat was ze gisteren tenminste nog. Nu is ze ineens elf. Ik vraag me af wat ik die acht jaar uitgevreten heb. En of ik dat wil weten.

In die acht jaar kwam in ieder geval mijn kop in een galerij. Het is toch iets. In mijn jaszak zitten gevouwen vellen papier. Ik heb geen idee wat erop staat, maar ik moet het zo voordragen. In haast geschreven. Ik neem nooit iets serieus, en de tijd al zeker niet. Laatst zag ik een borsthaar die grijs was. Of vijftig tinten wit. In een galerij van bruin. Exact in het midden. Heb ik dat.

Share Button

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *