Niet meer

Verhaal door René van DensenEraan denken, dat deed Karel niet meer. Hij wist zelfs niet meer waaraan hij niet dacht. Zoveel maakte hij zichzelf toch elke dag wijs. Dat het hem niks meer deed, wat er gebeurd was. Welnee. Ver achter hem.

Nee, hij dacht er zeker niet meer aan. Sowieso al niet meer elke dag. De dagen waren sindsdien allemaal bijzonder geweest. En daarom was er geen enkele dag bijzonder. De dagen waren bijmet. Bijzonder bijmet. Een kluwen bijmettige dagen. Monter stapte hij op kasseien en dacht vooral heel erg niet aan toen. Hij was er elke dag beter in geworden.

Natuurlijk, in het begin dacht hij er nog wel aan. Dat is ook niet gek. Het was niet niks, wat er voorgevallen was. Maar nu weet hij eigenlijk niet eens meer wat het was. Een andere tijd, een andere wereld, een ander leven. Wat was, is niet meer. Stellig hield hij daaraan vast. Niets wat was, blijft aan het zijn. Er moet ook geweest worden, zodat er nieuw zijn kan zijn.

Op de waterkade ging hij even zitten en bungelde zijn benen boven het water. Beneden keek een kabbelende Karel, verstoord in de golven, naar hem omhoog. Als hij heel strikt de natuurwetten toepaste, was dit een reflectie van licht dat eerst op hem gekaatst had, daarna op het water, dus een Karel uit het verleden. Verleden Karel keek echter even monter als hoe Huidige Karel zich voelde. Zo zie je maar weer.

Het deed hem écht niets meer, dat was duidelijk bewezen. Kalm rolde Karel een sjekkie en likte het papier. Het was weer een bijzondere dag aan het worden, zoveel was helder.

Share Button

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *