Bezinning

Verhaal door René van DensenEen moment van bezinning, dat is het punt, zo dacht Karel. Hij ging niet zonder omhalen een verhaal met hem aan de haal laten gaan. Het was zaak te zoeken naar bezinning. Hoe meer bezinning over zingeving, hoe minder plotseling plot de boel om zou komen ploegen.

Bezinning, dat doe je niet zomaar overal. Dat weet iedereen die wel eens wat met zinnen geworsteld heeft. Je hebt allereerst je marges. Die laat je leeg. Geen gekrabbel in de kantlijnen, dat leidt tot een slordige rommel. Van rommel valt geen zinnige bezinning te bakken. Als je voetnoten wilt kraken, moet je ook de ruimte voor de schillen laten. Dat was er nog zo eentje. Je kon prima de schillen gebruiken om op te lopen – het loopt niet heel gelijkmatig maar de olie is goed voor de vloer. Maar toch moesten de schillen allereerst ook wel kunnen neerslaan.

En wat te denken van timing, en opbouwstructuur ? Hoe meer Karel nadacht over zijn moment van bezinning, hoe meer hij besefte dat er een bankje nodig was. Een bankje, ergens op een rustieke plaats, met niet teveel auto’s of wegwerkzaamheden. Dan warrelde zo’n bezinning roekeloos achter de mechanica aan. Pure zonde. Nee, het was nu zaak een enorm kalme locatie te vinden. Met een bankje.

Monter knoopte Karel zijn jas dicht en trok zijn sjaal iets strakker. Hij wist wel een plekje. Aangezien hij tot die locatie de bezinning in toom moest houden, neuriede hij onderweg een liedje.

Share Button

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *