Het leven als een dartpijl

Verhaal door René van DensenAch, wie maakt u wat wijs. U leeft uw leven als een dartpijl. Met een forse zwaai bent u erin geslingerd, met een rotvaart raust u er doorheen, en ferm en krachtig komt uw pad ten einde op een relatief willekeurig punt op het bord. U heeft vast veel belangwekkends gedaan, verzameld, gezien of gevoeld onderweg. Maar in de grotere schaal van Alles was u vooral een worp van Niets.

Geeft niet hoor, dat zijn we allemaal. Sommige worpen worden herinnerd, omdat ze legendarisch op de juiste plek en op het juiste moment waren. One-hundred-and-eighty. Net zo makkelijk hadden ze iets anders gedaan of was ze iets overkomen en waren ze een snel vergeten tussenworp geweest. De meesten van ons moeten zich tevreden stellen met dat het eigenlijk toch niet echt iets wordt. Niets groots en meeslepends. Met wat mazzel kunnen we van wat we doen, goed leven, en blijft ons wat shit bespaard. Maar meestal dat niet eens.

Karel is niet bang meer voor het bord. Dat zijn leven niet de memorabele tsunami van verpletterende prestaties is geworden die zijn leraar vroeger aan zijn klas voorschilderde als hetgeen waar je naar kunt streven, vindt hij niet erg. Elke dag is er eentje die hij nog niet gezien had, en als de dagen op zijn, dan zijn ze op. In de kroeg doe je er ook weinig meer aan als je geld op is, zo is dat in het leven ook, vindt Karel.

Je kunt alles worden, zei de leraar. Stellig. Nadruk op álles. Toen al vond Karel dat raar. Wat was álles ? Hoorde niets ook bij álles ? Want als je niets wou worden, kon dat dan ook, of was je dan illegaal bezig ? En wat als je geen interesse had in worden, enkel in zijn ? Of, zoals zovelen, enkel in hebben ? Het zal wel een schooldingetje zijn, dat hele wórden. In het leven buiten de school is hij weinig worden tegengekomen, vooral hebben en zijn. En hadden en waren, die natuurlijk ook.

Hij slentert langs de waterkant. Een man schreeuwt met megafoon naar zwetende roeiers die de boot waar ze allen in zitten, door het water doen klieven. Allemaal kijken ze verbeten, serieus, bijna kwaad zelfs. Karel staart naar het water. Het rimpelt wat, maar verder verandert er weinig. Hij draait zich om en kijkt naar het havencafeetje verderop. Mensen lachen op het terras. Binnen is er iemand aan het darten. Karel voelt in zijn broekzak of hij nog geld heeft.

Share Button

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *