Nights In Black Satin XXX

empty_dvd_coverMijn videotheekmeneer was eerst áán, en toen op de fles. Toen is-ie doorgestart, over de kop gegaan, en met het geld gevlucht. Ik vind het niet erg, want daardoor verdwijnt mijn boete. Nu zit er een nieuwe videotheekmeneer, eentje die van kansen droomt in een land dat van oorsprong niet het zijne is. Hij groet me enorm vriendelijk als ik binnenloop en ik ben telkens bang dat hij achter me aan gaat lopen om te vragen of hij me kan helpen. Zo onopvallend mogelijk loop ik langs de rekken richtig het deel van de zaak waar gordijntjes hangen.

Ik heb immers een gezonde culturele interesse en het is maandag. Het gordijntje is veranderd, merk ik. Vroeger was het doorrookt roodbruin en pakweg protestants van dikte. Het is nu zwart en zwaar. Voorzichtig schuif ik het opzij, maar het ding is zwaar en maakt al rumoer als je er naar kijkt. Een minder man was hiervan teruggeschrokken, haastig doorgelopen naar het familierek en had met een rooie boei een animatiefilm voor de kids gehuurd. Ik heb gelukkig geen schaamte en loop door.

Verschrikkelijk ! Mijn oude, vertrouwde volwassenenhoekje is inktzwart geworden. Van de doosjes zijn alle hoesjes verwijderd. Verbaasd kijk ik rond, maar het is echt zo: enkel zwarte doosjes. Nieuw beleid, vermoedelijk, maar zo is het verrekkes moeilijk kiezen ineens. Waar eerst hondderdduizenden borsten en blonde pruiken me toelachten, zie ik nu in stemmig blinkend zwart mezelf weerspiegeld. Mijn gezicht kijkt geschrokken. What. The. Fuck. Is. This. Shit.

Ik trek enkele doosjes uit de kast. Op de voorkaft staat, met etiketsticker, de titel aangegeven. Oké, dat is toch iets. Maar opgewonden word ik er niet van. En informatief is ook anders. Ik pak de meestbelovende film Nights In Black Cotton XXX mee. De vriendelijk lachende man geeft mij een olijke knipoog als hij de dvd in het doosje doet. Tot snel, zegt hij, op een licht geheimzinnige toon.

Thuis wacht een enorme desillusie. De film blijkt een volledig gesluierde en in doeken geklede vrouw te volgen. Eerst over straat, tot ze haar voordeur dicht doet. Even springt mijn hart op van verwachting, wanneer ze haar sluier af lijkt te doen. Zit er potdorie een sluier ónder. We zien haar avondeten met een sluier om (wat overigens een prestatie blijkt te zijn, én niet geheel onpraktisch). Na een nogal vervelend kwartier volgt er nóg een hoopsprongetje wanneer ze naar bed lijkt te gaan.

De vrouw kleedt zich om achter een scherm. De sluier en andere doeken worden er overheen gezwaaid. Kom maar op, denk ik nog, met die Nights In Black Cotton. Onwillekeurig neurie ik het hoogtepunt van het verwante muzieknummer van The Moody Blues. Ja, daar komt ze achter het scherm uit, in ! … een pyjamaburka. Je ziet enkel haar ogen. Ze bidt eerst netjes. Vervolgens kruipt ze kuis en in haar eentje onder de dekens. Het licht gaat uit. Je ziet nog net het bed, met een zwarte massa er in.

Ik spoel een stukje vooruit. Het kan toch niet dat dit het is. Bed, zwart. Bed, zwart. Bed, zwart. Even afspelen. Wie weet doet ze nu stiekem stoute dingen onder de dekens en horen we nog wat.

Nee hoor. Ze snurkt.

Share Button

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *