Klik maar wat

Verhaal door René van DensenDe zoekmachine kijkt vermoeid. Er hangt een roestige baard op zijn kaken. Www-wallen onder zijn ogen. Laconiek reageert hij op mijn bezoek – ik ben zijn enige bezoeker op dit moment. Hij drinkt met luide slurp. “Welkom bij de Zoekmachine,” spreekt hij monotoon, “hoe kan ik je helpen.” Hij wacht het antwoord niet eens af, maar steekt ongeïnteresseerd een sigaret aan.

“Hoi,” zeg ik voorzichtig, “ik ben op zoek naar -” Direct onderbreekt hij me: “Laat me raden: Ello invites. Hier,” werpt hij me enkele blauwgekleurde teksten toe, “wat links maar Marktplaats en Ebay en alles.” De blauwe teksten kletteren op de smerige grond.

“Nee nee,” zeg ik haastig, “ik zoek -” De zoekmachine roept: “Winkels met loombandjes, ook geen probleem hoor, hier, pak aan,” en smijt een stuk of dertig teksten in mijn gezicht. Ik veeg ze uit mijn haar en van mijn kleren. Behulpzaam is de zoekmachine alvast niet.

“Mag ik alsjeblieft zelf-” zeg ik, “- je zin afmaken ? Volgens allerlei wetsartikelen wel, maar in deze tijd van wankele vrijheid van meningsuiting zijn daar al discussies over,” gromt de machine. “Ja maar,” sputter ik, “Je wil voor jezelf denken en dingen uitmaken, wat schattig,” zegt het apparaat.

“Wat doe je in vredesnaam hier,” roept hij dronken, “niemand zoekt nog dingen op, malloot. Iedereen hangt rond, de godganse dag, op een paar social media en klikt maar wat. Klikje hier, klikje daar. Niets interesseert ze echt, niets stimuleert ze om actief op zoek te gaan naar informatie. Het is voorbij, de dagen van het zoeken op internet. Klikkerdeklik. Klik maar wat, het is allemaal wel geinig, toch. We komen de dag wel weer door.”

Er petst een vlieg in elektrische spetters uiteen in zijn vliegenvanger en valt naast hem op zijn toonbank. Afwezig prikt de zoekmachine wat in het vliegenlijkje. En staart dan naar buiten, met droef blinkende ogen.

Share Button

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *