Takkie

Verhaal door René van DensenVerbaasd keek Blaadje naar Takkie, haar beste vriendje. Daar kon ze altijd op vertrouwen. Maar Takkie keek niet vrolijk vandaag. Blaadje vroeg waarom Takkie zo droef erbij hing. Het had immers voldoende geregend de laatste tijd en met de boom ging het dus prima. Je zou denken dat Takkie dan toch ook meegenoot van het succes. “Hee Takkie,” zei Blaadje, “lach eens ! Het leven is toch prachtig ? Je hoort bij een vruchtbare boom die in tijden niet zo mooi gebloeid heeft.” Takkie moffelde een binnensmondse snik en zei: “De boom kan de boom in.” Hij draaide zich om. Blaadje snapte er niks van.

“De andere takken hebben me verstoten, Blaadje,” verduidelijkte Takkie toen hij weer een beetje tot spreken in staat was. Nu pas viel het Blaadje op, dat Takkie naast de boom lag. Normaal gesproken hing hij tussen de andere takken, maar nu lag hij in de modder. Hij was vies, en een heel klein beetje rot. Duidelijk lag hij hier al langer. Blaadje voelde zich schuldig dat ze de toestand, waarin Takkie zich bevond, niet eerder gezien had. Maar zo gaan die dingen. Je ziet ze altijd te laat. “Waarom ben je verstoten, Takkie ?” vroeg Blaadje verwonderd. Takkie haalde zijn knoppen op en zei dat hij het ook niet wist. “Eerst was ik een belangrijk onderdeel van de boom. Ik bloeide hard, groeide zo vlug ik kon, en strekte alle blaadjes zo ver mogelijk uit naar de zon. Het was een prachtige tijd. Ik had een steuntak kunnen worden ! Maar nu ineens groeien andere takjes net iets harder. En vindt de boom dat ik achterblijf. Daarom heeft ze me verstoten.”

Blaadje snapte er niks van. “Maar er is toch water en zon genoeg voor iedereen ? Je zou verwachten dat de hele boom ervan zou profiteren. Als jij altijd mee voor de boom gezorgd hebt, moet de boom nu toch ook voor jou zorgen ?” Takkie zuchtte. “Dat dacht ik dus ook altijd. Maar de boom is niet meer de boom die hij vroeger was. Nu moet de boom groeien, koste wat kost. Als je niet mee kunt groeien, of niet hard genoeg groeit, is er geen ruimte meer voor je aan de boom. Dan moet je verstoten worden. De boom heeft ver reikende ambities en bloeiende verplichtingen aan haar wortels.” Blaadje keek omhoog naar de boom en vroeg zich af of Takkie opnieuw tussen de andere takken toegevoegd kon worden. Het leek haar een onmogelijke opgave. En zelfs als het kon, wat kon zij doen ? Zij was maar een blaadje. “Als ik nu een wortel was, ja, dan profiteerde ik uiteraard van álles mee,” overwoog Takkie. “Of als ik vrucht had gedragen, dan ben ik ook nog even wat waard voor de boom. Maar ik ben maar een tak. Voor mij tienduizend anderen.”

Blaadje wist niet goed wat ze moest zeggen. Ze probeerde Takkie op te beuren. “Je weet nooit wat er nog op je pad komt,” zei ze met een blije lach. “Wie weet is dit het allerbeste wat je ooit is overkomen ! Je bent in ieder geval helemaal zelfstandig nu. Jij hebt die boom toch niet nodig, gekkie. Lekker je eigen baas nu.” Takkie keek haar melancholisch aan: “Het spijt me, Blaadje. Ook voor jou.” Blaadje vroeg verbaasd: “Hoezo voor mij ?” En toen zag ze het. Zij was met Takkie meegesleurd toen hij verstoten was. Ook zij was boomloos ! Paniekerig gilde ze het uit en wist niet hoe ze nu verder moest. Plots werden blaadje en Takkie door enorme tanden van de grond gegrist. Kwijlend en kauwend ging een kwispelende hond met ze aan de haal. Even stopte hij, tilde zijn poot op en piste tegen de boom. Toen rende hij verder.

Soundtrack: Tacky / “Weird Al” Yankovic

Share Button

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *