Eersteklas

Verhaal door René van DensenIk zwaai wat vaag met mijn mobiel. Natuurlijk heb ik netjes per SMS betaald, maar niet alle buschauffeurs hebben zin om dat te controleren. De chauffeur knikt en lacht. Wanneer hij me ziet worstelen met mijn valies, roept hij, als geschrokken van zijn onhoffelijkheid, dat hij de tweede deur wel even opent. Ik vind dit nu al een fantastische chauffeur. Vind die in Nederland nog maar.

Een kleine kilometer verder roept hij de bus in “Jongeman, moest jij lijn 9 hebben ?” Een jongen schrikt wakker uit zijn verzonken gedachten. “Dan kun je best nu naar voren komen,” roept de chauffeur. De jongen haast zich niet. “Stap hier uit en ga zo snel mogelijk naar de halte om de hoek, want hier komt hij al aan. Om de hoek. En snél !” De jongen stapt uit en slentert naar de straathoek. Dan ziet hij lijn 9 voor zich langs passeren en rent er verschrikt achteraan. De chauffeur lacht: “Ik heb het nochtans twee maal gezegd.” Als het stoplicht op groen springt en ook wij de hoek om kunnen, staat de jongen niet bij de halte.

Collegiaal zit de man met de kleurrijke stropdas te kletsen met een openbaarvervoerscollega. Ik wacht. Hij wenkt, dat dit geen klant is en hij me best wil helpen. De collega blijft doodleuk staan terwijl ik mijn kaartje vraag. Hij vraagt hoe het kan dat ze nog op Windows XP werken. “Ahja, dat marcheert nog wel,” zegt de man wiens stropdas vol met NMBS-logo’s staat, “maar de security wordt niet meer gepatched. Maar ja, we zijn toch al verantwoordelijk geweest voor het grootste datalek in de mensengeschiedenis, dus dat we pas in 2015 van XP afstappen…” Ik grinnik wat, hij grijnst: “Voor de liefhebbers: de volledige gegevens van álle abonnementhouders stonden open en bloot online. Zes maanden.” Ik pfoe wat. Het is in zulke gesprekken zaak eerst te reageren en dan pas na te denken. Bij het nadenken besef ik me dat dat inderdaad een enorm datalek is. Maar we lachen, want het is altijd wat met de wereld.

In de trein loopt een oude vrouw vertwijfeld de coupé in. Ze kijkt op haar kaartje, dan naar de ruime, luxueuze stoelen. “Pardon meneer,” vraagt ze aan me, “is dit tweede klasse ?” Ik snap haar verwarring. Deze ochtend is álles eersteklas.

Share Button

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *